Кога зборуваме за филмот, ние не зборуваме само за приказни на екранот, туку за светови што дишат, за соништа што оживуваат и за вистини кои не можат да се изречат со збор. Кинематографијата е невидливото перо со кое се пишува магијата на седмата уметност. Таа е поезија на сликата, музика на кадарот, дијалог меѓу светлината и мракот. Секоја камера, во рацете на вистински мајстор, е повеќе од алатка – таа е око што нурка длабоко во сржта на секое битие, таа срце што раскажува без зборови.

Во светот на Дј. Ахмет, оваа поетика добива уникатна сила. Тука кадрите не се само приказни, тие се искуства, огледала на реалноста, но и прозорци кон нешто поголемо – кон духот на улицата, кон тишината на мигот, кон емоцијата што ја носи едноставниот поглед. Кинематографијата овде не е украс, туку живот – суров, искрен, длабок, емотивен.

Зад оваа визуелна магија стои Наум Доксевски – кинематограф со редок потпис, човек кој не снима, туку сведочи. Неговата камера не е апарат, туку жива кожа што ги впива вибрациите на светот и ги претвора во визуелен јазик. Со него, секој кадар во Дј. Ахмет добива пулс, длабочина и ритам што одекнуваат во времето и просторот.

Но, за тоа како изгледа да се биде зад камерата, која ја носи тежината на толку силни светови? Како се гради естетика што е подеднакво интимна и моќна, и како изгледа патот на еден автор кој знае дека секој кадар може да биде нова вистина,одговор добивме токму од него, Наум Доксевски:

Наум често велиш дека емоцијата е пред техника — како тоа изгледа на сет, кога треба да избереш меѓу „совршено“ светло и „вистинска емоција?

„Мислам дека доловување на силна или на вистинската емоција, како што ја нарекувате, на филм зависи од многу параметри. Пред сé тука е самата приказна, актерите, режијата во кадар, опкружувањето, музиката и уште многу други елементи. Ние како кинематографери имаме шанса директно да влијаеме и да допринесеме во доловувањето на емоциите и тоа за мене е највозбудливиот дел од нашата работа. Да, во мојот пристап на работа многу често техниката е во втор план, бидејки некогаш за да креираме атмосфера и светло кое ја потенцира емоцијата доволно е само да се потргнеме неколку чекори со камерата, или да ја подзатвориме ролетната во собата за да креираме атмосфера која ќе им помогне на гледачите да ја почуствуваат вистинската емоција. Светлината е чудо“, ни кажа Наум Доксевски.

Како одлучуваш што ја води сцената –човекот или просторот?

„Многу често во последниве години снимам силни, интимни приказни каде близината до актерите е клучна. Но, би рекол дека за мене нема правила кои по дефиниција кажуваат кога треба да сме блиску а кога подалеку. Соработката со режисерот и пристапот на секоја сцена поединечно се клучни. Многу често, особено со режисери со кои што одлично се познаваме, како во случајот со Георги (М. Унковски) знаеме и да се препуштиме на интуитивното чуство да не’ поведе во одлуката“, изјавил Доксевски.

Имаш ли лична „боја“ што ја сметаш за свој визуелен потпис?

„Не, мислам дека секаков вид на форсирање на поединечни елементи како што е бојата може да му наштетат на филмот. Мислам дека бојата треба да произлезе од самото сценарио, ликовите и атмосферата во филмот. Сметам дека визуелниот потпис е комплексна работа и треба да произлезе од многу елементи кои треба да креираат суптилно чувство кај гледачите“, ни кажа Наум Доксевски, а потоа на нашето прашање за неговите ритуали имаше интересен одговор.

„Секој ден на сет има толку адреналин што ме држи во фокус повеќе од доволно за да не ми требаат посебни ритуали“, ни кажа Доксевски со насмевка.

Работиш со природна светлина и реални простори. Дали тоа е естетска одлука или начин да му дадеш автентичност на филмот?

„Јас сум опседнат со природна светлина бидејќи верувам дека токму таа, заедно со сите нијанси на темно, светло, сиот спектар на бои ги поседува сите карактери кои ни се потребни на филм. Треба само да одлучиме што ни е потребно и тоа е веќе таму, постои.“

Камерата кај тебе често „дише“ со ликовите. Дали ја гледаш како уште еден Актер во сцената?

„Не би рекол дека е актер. За мене камерата претставува предизвик како да ја искористиме се со цел поуспешно да ги втурнеме гледачите во самата приказна. Многу често, вистинските агли, вистинската динамика, движење може да го внесат гледачот во самата сцена и да се почуствува како тој самиот да е сведок. Исто така, доколку сето ова се искористи во погрешна насока, за жал, може да предизвика бариера па дури и дистанца помеѓу гледачот и филмот.“

Во ерата на Instagram и TikTok, каде младите се навлечени на социјалните медиуми, дали чувствуваш дека филмската камера има нова одговорност — Да создаде нешто поинакво што ќе ги привлече овие генерации кон големо платно?

„Мислам дека достапноста до социјални мрежи на младите треба само да се искористи како алатка за промоција на филмот. Не верувам дека создавање на нешто ново ќе ги привлече повеќе, туку напротив мислам дека филмот сам по себе е силен таков како што е и дека баш тоа треба да ги привлекува новите генерации да следат филмови на големото платно“, одговори Доксевски.

Како гледаш на иднината на кинематографијата кај нас? Дали сметаш дека младите сниматели треба да се борат за свој автентичен стил или повеќе да „играат“ на сигурно за да опстанат?

„Со право се надевам дека иднината на македонската кинематографија е светла. Имаме талентирана и посветена генерација на филмаџии која веќе прави одлични филмови и постигнува светски резултати кои и тоа како ја промовираат нашата земја. Македонскиот филм е во голем подем и на тоа треба да се радуваме сите“, вели Доксевски.

„DJ Ahmet“ е приказна за млад човек кој сака да биде дел од современата урбана култура, но е заробен во традиционална средина. Како визуелно го претстави тој судир меѓу старото и новото?

„Тоа е клучен момент во филмот, па затоа и визуелниот контраст беше многу важен за нас. За да ја пренесеме автентичноста на средината во која Ахмет живее, избравме подокументаристички пристап. За спротивниот свет-модерниот ја пуштивме имагинацијата подалеку и создадовме сцена која е драстично различна од селската реалност. Атмосферата на рејв забавата, со голема бина, многу светла во боја и луѓе кои се забавуваат, сама по себе е сосема поразлична од тивкото, интимно секојдневие во селото, и токму тој контраст сакаме да го почувствува публиката “, за крај ни кажа Наум Доксевски.

Наум Доксевски не снима – тој создава пулс. Секој кадар е отчукување, секоја сенка – стих, секоја светлина – отпор. Камерата во неговите раце е повеќе од објектив: таа е срце што зборува со светот. И токму затоа, филмовите што ги потпишува не се гледаат – тие се живеат.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.