Кога научниците во областа собираат примероци од јадрото на морското дно, тие обично извлекуваат куп кал што содржи само неколку организми видливи со голо око.

Но, во 2011 година, во еден примерок проначле нешто што наликува на морска „поларна мечка“, како суштеството опишано од студентот што го забележал.

„Она што изгледаше како бело крзно всушност беше дел од сунѓер. На секој квадратен километар во оваа област можете да најдете по еден сунѓер. Така, мислевме дека е голема случајност што наидовме на ова животно“, рече морскиот биолог Антје Боетиус, од Германски институт Алфред Вегенер. Кога научниците се вратиле на истото место со светла и камери во 2016 година, нашле област на врвот на изгаснат подводен вулкан кој бил речиси целосно покриен со сунѓери. Експертите биле шокирани бидејќи не знаеле што можат да јадат овие суштества, пишува National Geographic.

Се испостави дека морските сунѓери се „гостат“ со фосилизираните остатоци од поранешната колонија на цевчести црви; што значи дека ова е првпат да се најде животно кое се храни со фосили. Имено, сунѓерите се многу едноставни, но успешни животни. Немаат мускули, нерви, органи. Но, тие имаат една особина која им помага да се прилагодат и да преживеат во широк опсег на средини - тие се потпираат на микроби.

Тие се домаќини на различни заедници на микроби во нивните шупливи тела, како што се бактерии, микроалги и археи. Овие микроби можат значително да придонесат за метаболизмот на нивниот домаќин; што се покажало дека е случај и со овие арктички сунѓери.

Повеќето сунѓери во Лангсет Риџ се бактериски сунѓери, или значителен процент од нивната микробна популација се бактерии. Се покажало дека бактериите кои ги населуваат овие сунѓери се клучни за нивната чудна исхрана.

Некогаш, пред илјадници години, овие вулкански подводни планини биле активни. Ваквите хидротермални региони го олеснуваат развојот на екосистемот, дури и во темни, ладни води, што резултира со колонии на цевчести црви.

Кога подморските планини станале неактивни и се изладиле, околните екосистеми изумреле, оставајќи ги зад себе нивните фосилни остатоци. И сунѓерите сега можат да се хранат со нив со помош на нивните микроби, според Science Alert.

"Навистина е неверојатно што овие сунѓери користат извори на храна кои не се сварливи од други организми. Тоа го потврдуваат претходните наоди дека симбиозата со бактериите овозможува голема флексибилност во набавката на храна", вели морскиот еколог Џаспер де Гои од Универзитетот во Амстердам.

Прашањето е како сунѓерите, кои се чини дека речиси воопшто не се движат, успеале да стигнат до овој „празник“ на фосилизирани црви во оваа област. Морскиот биолог Аутун Пурсер, од германскиот институт Алфред Вегенер, верува дека тие пристигнале на местото како ларви.

"Има колонии на слични сунѓери во јужните норвешки води, па можно е ларвите да дошле оттаму. Некои од нив се заглавиле на врвот и неочекувано пронашле многу храна", рекол Персер.

Бидејќи сунѓерите поминувале многу време хранејќи се со црви од фосилни цевки, веројатно се размножувале симбиотските бактерии за да им помогнат во варењето. Возрасните сунѓери потоа го пренеле овој високо адаптиран микробиом на следната генерација, откако „произлегле“ нови генетски идентични сунѓери од нивните тела.

Сунѓерите можат да се размножуваат и сексуално, но ларвите можат да бидат однесени од морските струи, што може да биде фактор на ризик доколку живеете во негостопримлива област.

Студијата наречена Giant sponge grounds of Central Arctic seamounts are associated with extinct seep life е објавена во списанието Nature Communications.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.