Многу луѓе дури и не сакаат да размислуваат за крајот на животот, а камоли да зборуваат за тоа со другите, објави Дејли Стар.

Медицинската сестра Џули Мекфаден, чија специјалност е палијативна нега, била сведок на смртта на стотици луѓе во текот на својата кариера, а со своите сведоштва на социјалните мрежи, таа се обидува да го отфрли стравот од смртта.

Објасни два феномена

Нејзината намера е да ѝ соопшти на јавноста што се случува во последните недели, денови и часови од животот на пациентот, но и да покаже дека некои од овие моменти, и покрај нивната тежина, можат да бидат многу трогателни.

Таа е позната на социјалните мрежи како хоспис медицинска сестра Џули, а има околу 1,7 милиони следбеници на TikTok. Преку своите објави, таа се обидува да започне отворен разговор за смртта и да им помогне на семејствата да препознаат промени што може да укажуваат дека животот на нивните најблиски се приближува кон крајот.

Во едно од своите видеа, таа истакна два необични феномена што постојано ги забележувала кај пациенти во последните фази од животот.

Првиот, кој таа го нарече „смртен поглед“, е кога пациентот одеднаш станува целосно фокусиран на одреден дел од собата и продолжува да гледа во таа насока, без оглед на тоа што се случува околу него.

„Ако не сте запознаени со феномените на крајот на животот, постојат неколку работи што можат да им се случат на повеќето луѓе во овој период. Едно од нив се нарекува „смртен поглед“. Тоа е момент кога лицето станува многу фокусирано на одреден дел од собата и, без разлика што се обидувате, нема да го помести погледот“, објасни таа.

Понекогаш лицето само гледа во една точка, додека друг пат може да изгледа како да „разговара со некого“ кој не е видлив за луѓето околу него. Џули истакнува дека пациентите понекогаш имаат голема насмевка на лицето, како да виделе нешто што ги прави многу среќни.

Друг феномен што го издвои се „визиите на крајот на животот“. Таа ги опишува како еден од најчестите феномени што здравствените работници ги забележуваат кај пациентите во последните фази од животот.

Според неа, во овие моменти, едно лице може да почне да „гледа“ некого кој веќе починал, кого го познавало и го сакало. Понекогаш пациентите дури и водат „разговори“ со овие луѓе, иако никој друг во собата не може да ги види.

Пациентите опишуваат различни работи

Тоа може да бидат родители кои починале, стари пријатели или други блиски членови на семејството. Медицинската сестра вели дека многу пати била сведок на такви ситуации за време на нејзината работа.

Таа, исто така, се присети на еден пациент кој имал широка насмевка на лицето, како да гледал „некого“ или „нешто“ преку собата.

Џули потоа сакала и неговата сопруга да го види моментот, бидејќи, како што објаснува, ваквите феномени понекогаш можат да дадат индиции за тоа колку време му останува на умирачкото лице.

„Овие феномени на крајот на животот обично почнуваат да се случуваат неколку недели до еден месец пред смртта“, објасни таа.

Таа додаде дека луѓето опишуваат различни искуства во овие моменти, кои често зависат од нивните религиозни верувања. Некои зборуваат за гледање „починати членови на семејството“, додека други опишуваат сцени што имаат религиозно значење.

Некои пациенти, вели таа, зборуваат за „прекрасни облаци или цвеќиња“, додека други тврдат дека го гледаат „Исус, Бог или ангели“. Исто така, има и такви кои не опишуваат никаква визија за божествено суштество.

Сепак, Џули нагласува еден детаљ што го забележала во својата работа со луѓе на умирање - многу од нив изгледаат смирени, среќни и често се смешкаат во овие моменти.

Затоа таа ги опишува овие феномени, и покрај фактот дека тие можат да бидат знак дека животот завршува, како нешто „прекрасно“. Нејзината цел е да им помогне на семејствата да не ги доживуваат таквите моменти само со страв, туку и да разберат што може да им се случува на нивните најблиски.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.

„Причината зошто изгубивме е војната. Претседателот самиот го кажа тоа синоќа“, напиша Венс во долг пост на платформата за социјални медиуми X, имплицитно дистанцирајќи се од претседателот Доналд Трамп и неговата политичка агенда.

„Ако сакате да тврдите дека вредеше, дека губењето на Сенатот во следните шест години вредеше, тогаш направете го тоа. Тврдете дека тоа беше цена што вреди да се плати. Се согласувате или не, но барем тоа е искрено“, рече тој.

„Но, секој знае зошто изгубивме. И секој искрен разговор за тоа каде треба да одиме следно мора да започне со тоа“, додаде Венс.

Потпретседателот наведе други причини за изборните загуби на Републиканската партија, посочувајќи ги трошоците за живот и односот на Соединетите Држави со Израел.

„Еден анкетар кого многу го почитувам ми рече дека нашите економски пораки не беа доволно силни во последниот дел од кампањата. Сигурен сум дека тоа е вистина“, напиша тој.

Венс, исто така, призна дека имал лошо претчувство за вторник вечерта.

„Имав лошо претчувство пред вторник, но дури и јас бев шокиран од овие резултати.“

Трамп посочи дека војната одиграла улога, но продолжил да го брани конфликтот што го започнал.

„Мислам дека дел од тоа беше Иран, но во исто време, луѓето го разбраа значењето на она што го направив во Иран“, изјави тој за Фокс њуз во телефонско интервју.

Vance reacts to midterm bloodbath: “The reason we lost is the war. Everyone knows why we lost. And any honest conversation about where we go from here must start there.” https://t.co/y0kTW53AOC

— TheBlaze (@theblaze) November 4, 2026

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.

Станува збор за систем познат како G-Cans, или Надворешен подземен канал за празнење на градската област, огромна подземна инфраструктура која собира вишок вода за време на обилни дождови и тајфуни, а потоа ја пренасочува во реката Едо со помош на моќни пумпи.

Изградбата започна во 1992 година

Овој систем се смета за најголем подземен објект за пренасочување на поплавните води во светот. Се наоѓа помеѓу градовите Шова и Касукабе, во јапонската префектура Саитама.

Неговата изградба започна во 1992 година и беше завршена на почетокот на 2006 година. Главната цел беше да се спречи излевањето на големите градски канали и реки, чии води за време на дождовната сезона и силните тајфуни можат да ги загрозат населбите и инфраструктурата.

Причината за изградбата на системот G-Cans лежи во специфичната географска локација на оваа област. Басените на реките Нака и Ајасе се наоѓаат во ниска рамнина, опкружени со големи реки како што се Тоне, Едогава и Аракава.

Теренот наликува на дно на огромен сад, па затоа водата лесно се задржува, додека благите падини на речните корита го забавуваат нејзиното течење. Како резултат на тоа, нивото на водата не опаѓа брзо по обилни дождови, а поплавите се сериозен проблем со години.

Пет бетонски комори

Според јапонското Министерство за земјиште, инфраструктура, транспорт и туризам, проектот е имплементиран во фази, така што поединечните делови би можеле да почнат да работат пред завршувањето на целиот систем.

Така, првиот дел, долг 3,3 километри, започна со пробна работа во јуни 2002 година. Целиот систем е завршен во јуни 2006 година, по 13 години работа.

Г-кантите се состојат од пет бетонски комори, поврзани со подземен тунел долг околу 6,3 километри, кој се протега на длабочина од приближно 50 метри. Кога водата од околните реки ќе ги прелее своите корита, таа се насочува кон овие шахти преку специјални влезови, а потоа преку подземен тунел до огромен резервоар.

Еден од најимпресивните делови од целиот комплекс е резервоарот за регулирање на притисокот, честопати наречен „подземен храм“. Се наоѓа околу 22 метри под земјата, е долг 177 метри, широк 78 метри и висок 18 метри.

Пумпите се напојуваат со гасни турбини

Неговиот таван е потпрен на 59 масивни бетонски столбови, секоја со тежина од околу 500 тони. Нивната улога не е само да ја поткрепат структурата, туку и да спречат нејзино издигнување под притисокот на подземните води.

На крајот од овој подземен пат се наоѓа пумпната станица, „срцето“ на целиот систем. Во неа се сместени четири огромни пумпи, од кои секоја може да испумпа 50 кубни метри вода во секунда. Кога работат истовремено, нивниот комбиниран капацитет достигнува 200 кубни метри во секунда, или количината на вода што би наполнила базен долг 25 метри за само една секунда.

Пумпите се напојуваат со гасни турбини адаптирани од авионската индустрија, со моќност од околу 14.000 коњски сили. Тие го испуштаат вишокот вода во реката Едогава, со што се намалува ризикот од поплави во околните области.

Јапонското министерство вели дека завршувањето на овој проект значително го намалило бројот на поплавени куќи и подрачјето погодено од поплави. Така, инфраструктурата, скриена длабоко под земја, станала еден од важните столбови за заштита на поширокото подрачје на Токио од водни катастрофи.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.