Научниците со години се обидуваат да разберат зошто овој тумор се развива толку агресивно и зошто е толку отпорен на третман. Ново истражување носи изненадувачко откритие: туморите на панкреас не растат изолирано, туку активно го „ангажираат“ нервниот систем на телото за да си обезбедат поповолни услови за развој, според SciTech Daily.

Се испоставува дека улогата на нервите во развојот и прогресијата на ракот е многу поголема отколку што се претпоставуваше претходно. Наместо да бидат пасивни минувачи низ туморското ткиво, нервните влакна учествуваат во создавањето микросредина што го поттикнува растот на малигните клетки. Особено е значајно што оваа интеракција се одвива многу рано, во фаза кога промените во панкреасот не се развиле во целосен тумор, туку постојат како почетни лезии.

Специфичните потпорни клетки во туморската средина, таканаречените фибробласти, играат клучна улога во овој процес. Една подгрупа од нив, позната по својата улога во ремоделирањето на ткивото, почнува да лачи хемиски сигнали кои привлекуваат нервни влакна на автономниот нервен систем кон областа каде што се развива лезијата. Со други зборови, самото ткиво кое претрпува промени активно ги „поканува“ нервите да му се приближат.

Кога нервните влакна ќе пристигнат во непосредна близина, тие го ослободуваат невротрансмитерот норадреналин. Овој хемиски сигнал делува на фибробластите, предизвикувајќи ја нивната зголемена концентрација на калциум и понатамошна активација. Така, се создава маѓепсан круг: фибробластите привлекуваат нерви, нервите ги стимулираат на уште поинтензивна активност, а зголемената активност на фибробластите дополнително ја менува околината на начин што е погоден за развој на тумор. Наместо едноставно растење на малигни клетки, се формира динамична, меѓузависна мрежа од клетки и нервни влакна кои заедно ја поттикнуваат прогресијата на болеста.

Напредните методи на тродимензионално снимање им овозможија на истражувачите јасно да ја видат оваа нервна мрежа во рамките на засегнатото ткиво. Она што изгледаше како спорадични единечни влакна на класичните, дводимензионални слики, се открива на тродимензионални слики како густа, разгранета структура што ја пробива лезијата. Оваа мрежа не е само анатомски присутна, туку и функционално активна и вклучена во биолошките процеси што водат до раст на туморот.

Од особена важност е што во експериментални модели е покажано дека прекинувањето на оваа нервна стимулација доведува до забавување на растот на туморот. Кога дел од автономниот нервен систем бил блокиран, растот на малигното ткиво бил значително намален во споредба со контролните групи. Ова откритие сугерира дека нервните сигнали не се само несакан ефект, туку еден од факторите што директно придонесуваат за прогресијата на болеста.

Ова разбирање на ракот на панкреас отвора ново поле на можности во терапевтските пристапи. Доколку се покаже дека е можно безбедно да се блокираат или модулираат сигналните патишта помеѓу нервните влакна и потпорните клетки во туморската средина, ова би можело да го забави развојот на болеста или да ја зголеми ефикасноста на постојните терапии. Од особена важност е што опишаниот механизам се активира во раните фази, што дава потенцијална можност за интервенција пред туморот да стане клинички изразен и агресивен.

Откритието дека ракот на панкреас ги користи сопствените нерви домаќини како сојузници го менува претходното разбирање на туморот како изолиран јазол на малигни клетки. Наместо тоа, се покажува дека туморот е сложен систем кој вклучува различни типови клетки, сигнални молекули и структури на организмот, вклучувајќи го и нервниот систем. Разбирањето на оваа комплексна меѓусебна поврзаност би можело да биде клучот за развој на нови, попрецизни и поефикасни терапевтски стратегии во борбата против една од најсмртоносните малигни заболувања.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.