Сепак, истражувачите мора внимателно да го испланираат секој чекор, бидејќи управувањето со времето и ресурсите ќе биде клучно за понатамошна анализа, објавува Yahoo.News.

Јадра од мраз над фосилна шума

Научниците на Арктикот пронајдоа остатоци од глечер стар повеќе од милион години, потенцијално најстариот досега откриен во пермафрост, слој почва што останува замрзнат најмалку две последователни години.

Тимот експерти верува дека ова „јадро од мраз“ би можело да обезбеди уникатен увид во раниот плеистоцен, период обележан со наизменични глацијални и меѓуглацијални циклуси.

Истражувањето започна во 2009 година, кога геоморфологот Даниел Фортие и неговите колеги ги проучувале лизгањата на земјиштето предизвикани од топењето на пермафростот. Во таа прилика, тие откриле слоевити јадра од мраз над фосилна шума.

Радиојаглеродното датирање забележа изненадувачки факт - мразот содржел органски материјали постари од 60.000 години.

„Навистина не го очекував тоа“, рече еднаш Фортие.

Скапоцени „архиви од минатото“

Дополнителни докази за староста на мразот доаѓаат од начинот на кој се „порамнети“ ситните минерални магнети во него. Нивната позиција одговара на периодот кога магнетното поле на Земјата последен пат целосно го променило правецот, пред околу 770.000 години. Наодите беа објавени во научното списание „Геологија“.

Глечерите и пермафростот претставуваат драгоцени „архиви од минатото“, бидејќи тие зачувуваат фосили, растителни остатоци, органска материја, па дури и древна ДНК, истакнуваат истражувачите во својот труд.

Присуството на таков стар пермафрост може да се искористи и за да се разбере како овој систем реагирал на климатските промени во минатото, како и на оние што допрва треба да дојдат.

Според НАСА, климата на Земјата природно варирала низ историјата, со осум циклуси на ладење и затоплување во текот на изминатите 800.000 години. Но, сегашното глобално затоплување, забрзано од човечките активности и употребата на фосилни горива, е значително различно од природните процеси.

„Системот е поотпорен отколку што мислиме“

Овој забрзан процес предизвикува топење на глечерите и пермафростот, предизвикувајќи покачување на нивото на морето и загрозувајќи ги крајбрежните заедници. Во исто време, океаните апсорбираат повеќе јаглерод од кога било досега, а киселоста на морската вода се зголеми за околу 30% од почетокот на индустриската револуција.

Зголемената ацидификација ги загрозува комерцијално важните видови, како што се школките, додека топењето на морскиот мраз влијае на клучните микроорганизми кои одржуваат здрави океански екосистеми. Како резултат на тоа, глобалните прехранбени системи би можеле да се соочат со дестабилизација ако продолжат сегашните трендови.

Сепак, истражувачите нагласуваат дека нивното откритие укажува на „изненадувачката отпорност на теренот со ледено јадро на потоплите клими во минатото“, што дава надеж дека рамнотежата на планетата сè уште може да се врати.

„Не верувам дека пермафростот ќе исчезне толку брзо. Системот е поотпорен отколку што мислиме“, вели Фортиер.

Сепак, студијата додава предупредување дека „модерното затоплување на климата и забрзаните стапки на термокарст (ерозија на пермафрост) би можеле да ги дестабилизираат овие драгоцени „архиви на мраз“.“

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.