Најновата анализа, спроведена од истражувачи од израелскиот институт за наука Вајцман, покажува дека околу 55 проценти од разликите во должината на човечкиот живот се под влијание на гените, пишува ScienceAlert.

Ова е значително повисоко од претходните проценки, кои се движеа околу 20 до 25 проценти, а во некои студии паднаа дури и на 6 проценти. Според истражувачите, овие наоди имаат импликации за нашето разбирање на генетското стареење и потрагата по гени специфично поврзани со долговечноста.

„Со години се сметаше дека животниот век е обликуван речиси целосно од негенетски фактори, што доведе до голем скептицизам во врска со улогата на генетиката во стареењето и изводливоста на идентификување на генетските детерминанти на долговечноста“, вели молекуларниот биолог Бен Шенхар од Институтот за наука Вајцман.

Поделба на внатрешни и надворешни причини за смрт

Сите начини на кои човечкиот живот може да заврши може да се поделат во две категории: внатрешни и надворешни. Внатрешните смртни случаи се предизвикани од фактори како што се стареењето и генетиката, додека надворешните смртни случаи вклучуваат несреќи, инфекции и други надворешни причини. Истражувачите сакаа да го пресметаат вистинското влијание на надворешната смртност врз претходно собраните податоци.

Во повеќето историски податоци што се користеа во претходните студии, причините за смртта не беа евидентирани доволно детално, што го отежнуваше разликувањето помеѓу различните фактори. Затоа овој тим анализираше податоци за илјадници близнаци, вклучувајќи браќа и сестри кои се одгледувале одвоено, што претходно не беше земено предвид во студиите за наследноста на животниот век.

Податоците за близнаците се клучни за генетските студии бидејќи ги одделуваат ефектите на гените од сè што доаѓа по раѓањето, како што се начинот на живот, исхраната и образованието. Надворешните причини за смрт се разликуваат со помош на математички модели на смртност кои сугерираат дека смртните случаи имаат поголема веројатност да бидат внатрешни како што лицето старее.

Потрагата по гени за долговечност

Резултатите не само што добро се совпаѓаа со податоците од реалниот живот, туку новата проценка е за 55 проценти поблиску до постојните проценки за придонесот на гените во објаснувањето на други аспекти на нашата физиологија, како што е висината.

„Таквата висока наследност е слична на онаа на повеќето други сложени човечки особини и наследноста на животниот век кај другите видови“, пишуваат истражувачите во нивниот објавен труд. Новото истражување не мора нужно да ги побие претходните студии, но сугерира дека податоците што се користеле претходно не дале целосна слика за врската помеѓу животот и смртта.

Истражувачите сега се обидуваат да ги тестираат своите заклучоци врз современи збирки податоци што подобро ги одделуваат различните причини за смрт. Сфаќањето дека генетиката игра толку важна улога во одредувањето на животниот век покренува прашања за тоа кои гени имаат најголем ефект и како тие функционираат - две можни области за идно истражување.

„Ако наследноста е висока, како што покажавме, тоа создава поттик да се бараат варијанти на гени што го продолжуваат животниот век, да се разбере биологијата на стареењето и потенцијално да се пристапи кон неа терапевтски“, вели Шенхар.

Истражувањето е објавено во списанието Science.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.