„Се сеќавам дека си помислив: „Ова е навистина лошо. Ова е почеток на филм за катастрофа“, рече Лун во интервју за CNN, додавајќи: „Тогаш сè тргна навистина, навистина наопаку“.

Почеток кој не беше добар знак

Лун (38), климатски новинар од Висконсин, тргнал на четиридневно планинарење во Националниот парк Фолгефона во Норвешка кон крајот на јули. Иако е искусен планинар, свесен дека сигналот на мобилниот телефон ќе биде слаб, немал поим што го чека.

Веќе првиот ден, ѓонот на неговата лева чизма почнал да се одвојува, но тој го залепил со селотејп и продолжил. „Не сакав да се вратам. Тоа беше самиот почеток на планинарењето“, рече тој. „Тоа беше првата лоша одлука што ја донесов“.

Нагло паѓање и сериозна повреда

Подоцна истиот ден стигнал до глечерот Буарбрин, каде што пешачел до гребенот. „Потоа се случи катастрофа“, се присети Лун. Еден погрешен чекор беше доволен за да се спушти по планината.

„Се сеќавам само како прво се лизгав, а потоа се вртев и се тркалав и само отскокнував по планината“, опиша тој. Кога конечно застанал, сфатил дека му пукнала левата бутна коска. „Левата нога ми висеше“, рече тој. Ранецот му се скинал при падот, а мобилниот телефон и шишето со вода исчезнале.

Денови на очај и борба за живот

Бил четврток, а Лун знаел дека неговата сопруга нема да го очекува до понеделник, што значело дека никој нема да го бара со денови. Првите денови беа, како што вели тој, „искуство под суша“. Сонцето го гореше, а без вода не можеше да ја јаде малкуте храна што ја имал.

„Устата ми беше толку сува, храната се претвори во бетон во неа и не можев да ја голтнам“, рече тој. Очаен од дехидрација, тој прибегнал кон пиење на сопствената урина. „Следниот пат кога морав да мокрам, мокрев во мојата кеса за вода. Ја пиев урината, во основа за малку да се хидрирам и да можам да јадам храна“, рече тој.

Драматично спасување

Во Лондон, неговата сопруга Вероника Силченко почнала да паничи кога тој не се качил на повратниот лет во понеделник и не ги известил норвешките власти дали преживеал. Потрагата започнала, но била попречена од силниот дожд.

Зрак надеж се појавил во среда наутро, 6 август, кога видел хеликоптер. Сепак, по шест дена во дивината, Лун халуцинирал и се прашувал дали глетката е вистинска. И покрај тоа, тој мавтал и викал, но леталото не го забележало и продолжило.

Решен да не пропушти уште една шанса, тој врзал шал на столбот од шаторот. Кога хеликоптерот се вратил 45 минути подоцна, Лун се потрудил да биде забележан. „Само мавтав и викав од срце. И конечно, страничната врата на хеликоптерот се отвори и некој ми мавна “, рече тој. „Тогаш знаев дека е готово.“

„Ќе те скршам, но засега, те сакам“

По спасувањето, Лун бил префрлен во болница каде што повторно се сретнал со својата сопруга. „Јас реков: „Те сакам“. А таа рече: „Ќе те скршам, но засега, те сакам“, раскажа Лун. Целото искуство му даде, вели тој, нова смисла во животот.

„Бев многу осамен на таа планина. Цело време додека бев таму, само размислував како би можел да умрам на ова планинарење и никогаш повеќе да не ги видам жена ми, родителите или браќата и сестрите“, рече тој. „Тоа беше најболното нешто што можев да го замислам“.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.