Припадниците на Кавачкиот клан се заинтересирани за купување вредни предмети од поранешната резиденција на Тито, Ловќенка, во Мељине, и за таа цел ангажирале бизнисмен од Цетиње да ја заврши работата во нивно име, според извори од безбедносниот сектор на „Вијести“.

Еден од соговорниците на весникот вели дека човекот од Цетиње, по предлог на одредени лица, изразил интерес за трговија со голема количина од ова богатство - околу 90 килограми антиквитети изработени од сребро и слонова коска, имено садови, слики и други уметнички дела...

„Тој е само продолжена рака во овој бизнис. Овие вредни предмети можат да се продадат на пазарот по висока цена“, вели извор од „Вијести“.

Се вели и дека тајните агенти дознале и дека со години од поранешната резиденција на Тито биле одземани ситни предмети - вазни, бакар, слики...

Очигледно, меѓу оние за кои се оперативно осомничени за кражба на вредни предмети се неколку лица кои биле вработени во болницата Мељине во времето на приватизацијата на таа здравствена установа и оние кои имале неограничен пристап до вилата.

Според еден од соговорниците, за оваа информација била известена и полицијата...

„Со оглед на позициите што ги имале, важно е да се испита дали овие лица, преку злоупотреба на службената положба и кражба, стекнале нелегална корист“, вели изворот на весникот.

Управата на полицијата не одговорила на прашањата дали истражуваат исчезнување на вредни предмети и инвентар од поранешната резиденција на Тито, Ловќенка, во Мељине...

„Ако е така, кога е отворена таа истрага? Дали е утврдено што недостасувало од таа зграда и која е проценетата вредност на исчезнатите предмети? Дали некој од поранешните вработени е испрашан во таа истрага“, биле испратени прашања до Управата на полицијата, на кои не добиле одговор.

Вилата Ловќенка, резиденцијата на доживотниот претседател на поранешна СФРЈ, Јосип Броз Тито, се наоѓа во рамките на Општата болница во Мељине.

Зградата со четири луксузни станови е изградена на почетокот на 1980-тите, кога била изградена и вилата „Галеб“ во Игало, како втора резиденција на Тито.

Сепак, тој никогаш не престојувал таму, туку седниците на Врховниот совет за одбрана на СФРЈ, подоцна СРЈ, се одржувале во вилата.

Вилата служела како место за одмор за републичкото и федералното политичко и воено раководство.

Меѓу „високопрофилните“ гости биле Борис Тадиќ и Небојша Павковиќ, тогашни министри за одбрана на СРЈ, поранешната вршител на должноста претседателка на Србија Наташа Мичиќ, раководителите на Военомедицинската академија во Белград и неколку странски државници.

Комплексот во кој се наоѓа Центарот за военомедицински установи во Мељине бил продаден во 2008 година на конзорциум предводен од Атлас Груп за околу 5,6 милиони евра.

Во 2013 година, вилата била издадена под закуп на компанијата Азмонт од Азербејџан за три години.

Во вилата бил сместен „Азмонт Студио Центарот“, а на неа работела архитектонско-дизајнерската компанија „Харпер Дауни“ од Лондон, партнер на „Азмонт“ на проектот за туристичкиот комплекс Портонови, на местото на поранешната воена касарна во Кумбор.

Вијести во тоа време објави дека проектот на комплексот предвидувал рушење на вилата Ловќенка поради, како што беше објаснето, „нестабилноста и лизгањето на теренот“.

Според договорот, комплексот Мељине требало да биде завршен за две години, но тоа не се случило.

Вилата Ловќенка останува еден од заборавените артефакти на поранешна Југославија - изградена како симбол на државна моќ и луксуз, а сега напуштена.

Резиденции расфрлани низ поранешна Југославија

Резиденциите на Тито биле расфрлани низ целата поранешна Југославија - од Бриони и Купари, преку Караѓорѓево и Бледското Езеро, до Игало, Мељине и други скриени заливи на Јадранското Море.

Тие биле изградени како дискретни, но луксузни точки на моќ: со приватни плажи, кина, ловишта, базени, специјални пристаништа за јахти и хелиодроми, далеку од очите на јавноста, но блиску до клучни точки на политиката и безбедноста.

Тие беа место не само за одмори и приеми, туку и за најважните состаноци на југословенското партиско и воено раководство, тивки состаноци со светски државници, договори што ретко се евидентирале во записниците.

Луксузот се одразувал во скап мебел, уметнички дела, кристал и порцелан, но и во специјално обучен персонал и врвна логистика што го придружувала секое патување.

Парадоксот на вилите на Тито е што тој речиси никогаш не стапнал во некои од нив, ги завршувал доцна, ги градел „за секој случај“ или само повремено ги користеле други функционери.

По распадот на Југославија, некои од овие згради станале хотели, некои биле издадени под наем на инвеститори, а многу останале заробени помеѓу транзицијата, приватизацијата и заборавот, трансформирани во тивки споменици на конечното издание на југословенскиот сон за моќ, луксуз и уникатност.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.