Бугарската реторика која ја слушаме особено последниве 5 год. не е нешто што ние како граѓани на Македонија треба да го доживееме како предавство на „добриот“ ни сосед, туку како сублимат на политиките на Бугарија кои се препелкаат во нивното општество децении наназад.Но, тоа не значи нашите политичари особено актуелниве на власт дека треба да се однесуваат како политички „аутистични“ лица, и да ги затворат очите пред сите опасни, но истовремено и шовинистчко-хегемонистички тези и барања на соседот , кој со такви барања постојано ни покажува дека е се’ само не „добар сосед“.

Политичарите во Македонија, особено оние кои се desicion-maker-и мора да ја покажат својата доблест, доколку ја имаат, и конечно да и ја претстават на јавноста вистината – договорот врз база на таканаречини „преговори “ со Бугарија , кој патем веќе постои од 2017 год., не може да се реализира поради Бугарските „надвор-од-задравиот-разум“ барања.

Кои се најопасните барања кои официјална Софија постојано ни ги пласира, но кои гледаме дека се' повеќе се прифаќаат и од Бугарските општествени работници и интелектуалци кои се сметани во Македонија за релативно „умерени“?

1. Говор на омраза –Главната Бугарска дефиниција за говор на омраза е :историските факти во нашите учебници кои го нотираат светскиот докажан настан дека Бугарија во Втората Светска Војна била на страната на Хитлеровата оска и ја окупирала територијата на Македонија.
Дополнително, секој акт, дури можеби и „строг поглед“ од некој Македонец за Бугарското општество е говор на омраза. Последна „fake” дефиниција беше изјавата на екстравагантната екс министерка за надворешни работи, Генчовска, на која актот на палењето на Алабаковски и беше „говор на омраза“?!?

Ова е страшно опасна замка затоа што Бугарите сето ова го нотираат како „говор на омраза“ кој нема елементарен допирна точка со есенцијата на терминот, но нашите официјални лица мора јавно, јасно и гласно да искажат – што е говор на омраза, и дека историските факти или нечии лични акти не можат да бидат предмет на „говор на омраза“.
Доколку лажно продолжи да се „пумпа балонот“ дека во Македонија постои говор на омраза ( истиот според сите светски легислативи се констатира само во судска постапка и никако поинаку ), еден ден, според Гебелсовата теорија, ќе се соочиме со „1000 пати повторената лага која ќе стане вистина“.

Затоа мора веднаш да се спротивставиме на овие лажни тврдења од поголемиот дел од бугарското општество, затоа што официјален-службен „говор на омраза“ нема ниту кај политичките ниту пак кај општествените работници или пак медиумите.

2. Историски факти – мора да се стави крај на некакви преговори за имагинарни барања на Бугарската страна кои се нотирани и во рамковната резолуцијата на Бугарија од 2019 год. и изгласани во нивното Собрание, а кои пред некој ден повторно ги „ревампизираше“ и нашиот „очигледен“ бугарски политички „ас“, Кирил Петков ( дали премногу се надевавме во Петков?).

Барањето на Бугарите за бришење на терминот бугарски фашистички окупатор, и „стружење“ на дел од спомениците на кои стои таква , за нивна жал, вистинита дефиниција од втората светска војна , ќе биде Македонско злодело спрема светската историја. Ќе биде општествени „геноцид“ врз душите на сите граѓани на Македонија ( особени претставници на еврејската заедница ) кои не го преживеале тој период на Бугарска окупација, и општественa и човечка дискредитација на сите оние кои ги преживеале тие окупациски денови на Бугарија во Втората светска војна. Како ќе ги погледнеме во очи нивните наследници, кои сигурно дознале како завршиле нивните предци?

Ако некој политичар и општествен работник не е сигурен во овој историски факт, нека го погледне овој документ од 1947 год.,познат како „ПАРИСКИ МИРОВЕН ДОГОВОР“ во кој на една страна се губитниците , припадниците на оската на нацистичка Германија, каде се наоѓа и Бугарија, а на друга страна се победниците, каде се наоѓа Македонија како дел од Југославија.

Документот е депониран во Обединетите Нации, и секој од вас, активни политичари и општесвени работници треба да го прочита овој документ почнувајќи од стр.50
ПАРИСКИ МИРОВЕН ДОГОВОР линк

3.Шовинизам, хегемонизам, Бугари во Устав

Политичарите во Македонија мора веднаш да реагираат на очигледниот хегемонизам преточен во т.н. рамковната резолуцијата на Бугарија од 2019 год во која се бара, внимавајте:

- процес на рехабилитација на жртвите на југословенскиот комунистички режим репресирани поради бугарското самосознание , и

- иницирање процес за расветлување на вработените во денешна Македонија во безбедносните служби на поранешна Југославија;

Повеќегодишното нереагирање на овие барања за наше „сопствено политичко и општествени преиспитување“ по барање од друга земја, дополнително преточени во Бугарски официјален документ, не е ништо помалку од – мешање на Бугарија во внатрешните работи на Македонија, што претставува акт на одреден хегемонизам,и е спротивен на сите познати меѓународни права. Оваа сериозно опасна теза-замка, беше во видоизменета форма дел и од wordingot на Кремљ, па видовме како заврши и се уште трае „мешањето во внатрешните работи на суверена земја “.

Барањето за внес на Бугарите во Уставот на Македонија, мора да биде внимателно реализирано, ако воопшто нашите власти се одлучат на таков чекор, и истиот мора да биде пропорционален со статусот на Македонците во Бугарија , кој патем речено – и немаат статус, туку се борат за своите елементарни права дека се живи битија кои се сметаат за Македонци и кои тоа го докажале пред Европските судски инстанци дури 16 пати.

Единствен симетричен акт би бил Бугарите да бидат внесени во нашиот Устав само како малцинство, од причина што сите останати делови од народите кои се нотирани во нашиот Устав, ги почитуваат правата на Македонците во своите земји, па дури и учествуваат во политичкиот живот во тие земји ( Албанија ).

4. Заедничка историја, заедништво – Ако договорот од Преспа со Грција ( кој за нас Македонците е трагичен по неколку основи ) можеме да го ставиме во категорија на „раздружувачки договор“, при што Грција и Македонија ги детерминираа сите точки во кои немаме ништо заедничко, договорот со Бугарија за т.н. добрососедство е сосема спротивен – „соединувачки договор“.

Бугарските барања за заедничко славење, чествување, прославување не е ништо друго од комплекс. Каков, не сум воопшто медицински „поткован“ за да го интерпретирам истиот, но можам да направам аналогија – тоа е како некој кој има ист роденден како и вие, да ве присилува да го прославите заеднички. Доколку не се согласите на тоа, тогаш не ќе можете да го славите “соло“.

Математиката како природна наука има прекрасни дефиниции за т.н. множества.Заедничката историја со Бугарија морате да ја гледате само како „пресек на две множества“ а не како „подмножество“, каде множеството Македонија е подмножество на множеството Бугарија.

Ако некој во Македонија, има доволна храброст која сигурно ќе биде запишана во историјата како „налудничавост“, и ги прифати овие гореспоменати барања на Бугарија, редно е тој истиот да ни каже дека решил Македонија да се вика Западна Бугарија , со цел да го задржиме „континуитетот“ на географски одредници.

Македонија има потреба од Европската Унија, и ние како граѓани на оваа земја одамна сме се определиле за „патот кон Брисел“, и да, никој не се залажувал дека патот ќе биде без „кривини“, „мостови“ и ќе има можеби и „одрони“...но никој не ни кажа дека патот ќе оди преку „недозволената територија“...недозволена за секој европски, со тоа и македонски mind-set.Недозволена бугарска „територија“.

Точно е дека треба да се договориме со Бугарија, пред се поради нас самите но и оние кои ќе дојдат после нас, но токму поради вториве, треба да се договориме врз база на достоинствени и човечки правила. Никако под политичка и општествена уцена, нешто што сега ни се случува.

Иван Мирчевски

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.