„Тој е Ал Капоне и Вито Корлеоне. Вучиќ не е ни патриот, ни националист или демократ, него го интересира само неограничена, неконтролирана моќ“, рече Срѓан Миливојевиќ, претставник на опозициската Демократска партија, кој го познава Вучиќ 30 години.

Сепак, додека Вучиќ е обвинет од критичарите за уништување на српската демократија и за дослух со криминалци, истите скептици често го гледаат како единствената надеж за стабилност на Балканот. Американските и европските дипломати, кои го гледаат како единствената личност која може да ги убеди Србите да коегзистираат со поранешната покраина Косово, страдаат од неговото навредување на Западот, поттикнување српски шовинизам и ласкање на рускиот претседател Владимир Путин, пишува британски The Times.

Но, многумина се прашуваат - дали би купиле мировен договор за Балканот од овој човек?

Вучиќ одбива да ја признае независноста на Косово, инсистирајќи дека покраината останува срцето на Србија и вети дека ќе ги заштити етничките Срби кои живеат таму. Тензиите експлодираа оваа година по општинските избори во Косово, кои беа бојкотирани од тамошните Срби. Кога Косово постави градоначалници етнички Албанци, избувнаа проблеми и беа распоредени мировници на ОН.

Меѓусебната недоверба на двајца соседи не е само локален проблем на Балканот. Србија долго време се потпира на својот сојузник во Москва, а независноста на Косово ја заговараат САД и ЕУ, што ги прави тензиите уште еден израз на индиректниот конфликт меѓу Русија и Западот.

Алиша Кернс, претседателка на Комисијата за надворешна политика на британскиот Дом на комуните, ги изрази своите сомнежи за Вучиќ во отворено писмо минатиот месец, потпишано од 56 парламентарци од Европа и од САД. Сепак, тој е човекот што Западот го очекува да ги нормализира односите со Косово, кое се отцепи од Белград во 1999 година по српските масакри што предизвикаа бомбардирање на НАТО.

„Постојано слушам дека Вучиќ е единствената опција. Велат: „Нека си го направи своето, нека ги искористува етничките тензии, тајно е со нас“, но тој е иредентист кој бара враќање на изгубената територија“. рече Кернс. Таа го потенцираше одбивањето на Вучиќ да го потпише договорот за Косово со посредство на САД и ЕУ во март, кога тој се пошегува: „Имам неопислива болка во десната рака, се очекува оваа болка да трае четири години“.

Кернс рече дека „нема желба да ја казни Србија“, но дека има проблем да ги критикува САД и ЕУ поради одлуката на Косово да одржи избори во областите со српско мнозинство во април.

„Косово трпи критики и напади, но Србија потпиша безбедносен договор со Москва во септември, испрати двајца министри во Русија во последните шест месеци и не ги санкционираше Русија, Иран или Талибанците“, рече Кернс. Зошто не ја повикаме Србија?

Во типичен жесток стил, 53-годишниот Вучиќ возврати, велејќи ѝ на Кернс: „Ве истражуваме за да видиме кој ве финансира“. Кернс смета дека е „многу значајно што смета дека е соодветно да им се заканува на парламентарците“, додавајќи дека зголемувањето на анонимните закани упатени кон неа по изјавата на Вучиќ доведе до подигање на нејзината безбедност на повисоко ниво.

Испадот на Вучиќ не го изненади Борко Стефановиќ, парламентарниот претставник на српската опозициска Партија на слободата и правдата, чиј обид да ја принуди Србија да ја санкционира Русија беше спречен од националната влада.

„Пратениците на опозицијата редовно се пцујат и навредуваат во парламентот и се опишуваат како непријатели на државата на провладините телевизиски канали кои се финансираат од државно рекламирање“, рече Стефановиќ, кој до несвест беше претепан со метална прачка од напаѓачи поврзани со партијата на Вучиќ на митингот на опозицијата во 2018 година.

„Помеѓу телевизиските вести на кои им одговара Вучиќ, се емитуваат реални шоуа во кои глумат дилери на дрога и убијци кои се претворени во херои, а ги гледаат легии гледачи во земја која гледа повеќе телевизија од кое било друго место во Европа по Романија“, рече Стефановиќ.

Не се сите Срби среќни, илјадници луѓе излегоа на улиците оваа пролет да протестираат против двете масовни убиства, кои ги поврзаа со насилство во јавниот живот. „Средната класа живееше во балон, тврдејќи дека „политиката не ме допира“.

Протестите досега се покажаа како најголем предизвик за Вучиќ, кој се вклучи во политиката во 1990-тите како министер за време на Слободан Милошевиќ, српскиот лидер кој подоцна беше суден за воени злосторства по балканските војни што ја распадна Југославија. Милошевиќ почина во својата затворска ќелија во 2006 година за време на неговото судење во Хаг.

Откако ја презеде функцијата во 2014 година, 198 сантиметри високиот проевропски конвертит Вучиќ се врати на промовирање на српскиот национализам, прво како премиер, а потоа и како претседател.

Стефановиќ вели дека владејачката Српска напредна партија на Вучиќ ја држи власта со тоа што им се заканува на вработените во државните претпријатија со отказ доколку не гласаат за тоа, и им дели работни места на сопартијците: „Луѓето се приклучуваат на партијата надевајќи се на работа, која затоа има 700.000 членови“. Вучиќ не одговори на барањето на Тајмс за интервју.

Неговата влада, исто така, беше обвинета за регрутирање насилни фудбалски хулигани за да ги тепаат противниците, матен свет што го истражуваше новинарот Стеван Дојчиновиќ, но Вучиќ редовно ги негираше овие наводи.

„Започна со употребата на хулигани како паравоени групи за време на војната на Балканот“, рече Дојчиновиќ (38), поранешен автор на панк фанзини кој помогна во основањето на српската истражувачка мрежа за криминал и корупција: „Оттогаш, српските тајни служби им нудат заштита кога има потреба од готовина“.

Во својата тесна канцеларија во Белград, Дојчиновиќ вади дебела папка со копии од таблоидите на про-Вучиќ, полна со скандалозни написи за новинарот, за да покаже како владата користи пријателски медиуми против своите непријатели.

„Понекогаш сум на насловните страници пет пати месечно, обвинет дека работам за ЦИА, мафијата или француската разузнавачка служба и посетувам садомазо клубови“, рече Дојчиновиќ и додаде: „Тие ги користат извештаите на безбедносните служби, членови на старата школа кои не се реформирани уште од комунизмот“.

Во неодамнешното покажување на нетрпеливост кон Вучиќ, САД го санкционираа неговиот разузнавач Александар Вулин, обвинувајќи го за врски со организиран криминал и трговија со дрога и оружје.

Американскиот Стејт департмент, исто така, тврди дека Вулин ѝ помага на Русија да го зголеми своето влијание на Балканот - не е изненадување за белградската антипутинска заедница на руски емигранти чие движење е ограничено бидејќи српската влада ги прогласува за „безбедносни ризици“.

Прашањето за западните дипломати е дали Вучиќ ќе ја следи експанзионистичката игра на Путин и ќе продолжи да дејствува на Балканот или може да се очекува од него да потпише договор за Косово.

Кернс посочи дека тој не е единствената надеж за Западот, посочувајќи на неодамнешните протести за кои таа рече „сугерираат дека има многу повеќе луѓе кои сакаат стабилност во Србија отколку што мислевме“.

Ајвор Робертс, кој беше британски амбасадор во Југославија од 1994 до 1997 година, ѝ се спротивстави: „Нејзината интервенција не е од помош - Србите не реагираат на притисокот, тие само копаат уште повеќе. Вучиќ е убедливо единствената сила и само сонувач може да мисли дека некој друг може да го заземе неговото место“.

Дури и Наташа Кандиќ, основачот на српскиот фонд за хуманитарно право во Белград, која доби признание за истражување на српските воени злосторства, рече дека Западот мора да застане на страна на Вучиќ: „Секој ден тој го повторува своето тврдење дека Србија е опкружена со непријатели и дека Европа , особено Германија и Велика Британија го поддржуваат Косово, но едноставно не гледам друг српски политичар кој има моќ да преговара за договор“, пишува британски Тајмс.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.