Во 2017 година, само девет месеци по нивната свадба, 23-годишната Лора доживеала тешка несреќа кога врз нејзината глава паднал тежок метален држач додека подготвувала корпоративен настан. Поради тешката повреда на мозокот, таа ја изгубила долгорочната меморија и верувала дека има само 17 години.

Вака таа ја раскажа својата неверојатна животна приказна, која наликува на филмско сценарио.

Само девет месеци по свадбата, откако го положив последниот испит на факултет, семејна пријателка ме замоли да помогнам во подготовката на еден корпоративен настан.

Кога пристигнав, владееше вистински хаос. Големиот шатор сè уште не беше целосно поставен, а силниот ветер правеше дополнителни проблеми. Чашите паѓаа и се кршеа, балоните пукаа, а организаторите брзаа сè да завршат навреме.

Фото: https://www.lovewhatmatters.com/

Јасно се сеќавам дека видов три жени како се мачат да постават огромен метален потпорен столб. Не беше добро прицврстен, но бидејќи координаторката беше со нив, претпоставив дека знаат што прават. Денес би дала сè да можев да се вратам и да ги предупредам колку е опасно тоа.

Додека украсував една маса, слушнав како жените пред мене испуштија силен извик. Немав време ниту да се свртам кога почувствував страшен удар во главата.

Огромниот метален столб, оттурнат од ветерот, паднал директно врз мене.

По ударот, сè ми е магливо. Светот ми се вртеше, повремено ми се затемнуваше пред очите, а единственото на што се сеќавам е дека постојано си повторував да не заплачам. Дури ги барав моите родители да дојдат по мене, заборавајќи дека тие веќе три години живееја во Брисел.

Следните неколку недели ги поминав како во магла...

Кога го видела сопругот Брејден, воопшто не го препознала

Моето следно јасно сеќавање е како се будам убедена дека имам 17 години и дека не знам кој е Брејден. Сите спомени за тоа како сме се запознале, како сме се вљубиле и како сме се венчале едноставно исчезнаа.

Се разбудив, го видов човекот што лежеше до мене и паниката целосно ме обзеде.

„Кој си ти?!“ – сакав да извикам.

„Добро утро, Лора“, ми рече тој со насмевка.

Бев збунета. Не ми беше јасно зошто овој непознат човек се однесува толку опуштено. Главата ужасно ме болеше и едвај стигнав до бањата пред да повратам.

Кога се вратив, ги видов моите работи измешани со неговите, а на масата стоеше нашиот свадбен албум. Се чувствував како да сум заробена во кошмар од кој не можам да се разбудам.

За мене ова не беше првото будење по несреќата – туку секојдневие што траеше со месеци. Речиси секое утро се будев преплашена. Понекогаш врескав, понекогаш плачев, а само во ретки денови успевав да се сетам дека сум безбедна.

Во следните две години живеев во постојана болка. Освен повредата на мозокот, металниот столб ми го оштетил и 'рбетот, поради што имав силни грчеви во грбот и непрекинати главоболки.

Светлина, бучава или дури и најмало движење ми предизвикуваа неподнослива болка.

Една вечер болките беа толку силни што мислев дека ќе умрам. Брејден ме однесе во болница, но по неколкучасовно чекање докторот само ми рече:

„Тоа е само потрес на мозокот. Одете дома и одморете се.“

Фото: https://www.lovewhatmatters.com/

Покрај тоа што ја изгубив меморијата, морав да се соочам и со фактот дека сум омажена за човек кого не го познавам.

Поминав низ период на лутина и депресија. Постојано се надевав дека еден ден ќе го погледнам Брејден и ќе се сетам на сè што сме поминале заедно. Но, тоа никогаш не се случи.

Најтешкиот дел од несреќата беше токму тоа што го заборавив него.

Секое утро се будев убедена дека сè уште имам 17 години и дека живеам со моите родители во Брисел. Кога ќе го видев Брејден до мене, врескав од страв бидејќи не знаев кој е човекот во мојот кревет.

Тој се обидуваше да ме смири, ме прегрнуваше и постојано повторуваше:

„Лора, јас сум...“

Но јас само си мислев:

„Кој е тоа „јас“?“

Со години плачев затоа што сакав да се вратам дома кај моите родители – единствените луѓе што ги препознавав.

„Сакам повторно да се разбудам во соба што ја познавам, да ги носам моите стари алишта и да живеам со луѓето што ги знам. Не можам повеќе вака“, му велев низ солзи.

Со текот на времето, некои спомени почнаа полека да ми се враќаат. Но чувствата не.

Се сеќавав дека сме биле во брак, но не чувствував никаква емоционална поврзаност. Ги гледав венчалните прстени со вознемиреност и чувствував како да носам симбол на живот што не го паметам.

Почнав да се чувствувам заробено.

Во тие најтешки моменти, Брејден никогаш не ме притискаше.

Само ми велеше:

„Можеби ти не се сеќаваш на мене, но јас се сеќавам на тебе. Те сакам без разлика на сè и никогаш нема да се откажам од тебе.“

Лора ги симнала венчалните прстени и му предложила повторно да почнат да се запознаваат. Следувала цела година исполнета со состаноци, долги прошетки, возења и разговори, како да се гледаат за првпат.

Фото: https://www.lovewhatmatters.com/

Со текот на времето, Лора повторно се вљубила во својот сопруг – не затоа што се сетила на минатото, туку затоа што повторно го запознала човекот во кој се заљубила.

По една година повторно почнале да се забавуваат, Брејден повторно ја запросил, а во 2020 година направиле и втора свадбена церемонија.

„Научивме дека љубовта е избор. Секој ден повторно се избираме еден со друг“, вели Лора.

Извор: https://www.lovewhatmatters.com/

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.