Сè уште не е познато дали човечкото тело воопшто може да го преживее галактичкото космичко зрачење на патот до Црвената планета и назад, но американската агенција НАСА веќе опширно истражува како астронаутите би се справиле со изолацијата за време на неверојатната авантура. Мисијата CHAPEA 1, која заврши на почетокот на јули, беше едногодишна симулација на живот на четвртата планета од Сончевиот систем, а експертите веруваат дека научиле многу од неа.

Првата симулација беше сосема уникатна – тим од четворица живееше 378 дена во услови слични на оние на Марс. Анка Селарсју, Нејтан Џонс, Кели Хестон и Рос Броквел беа во простор од 157 квадратни метри, направен со 3Д печатење, одеа на „прошетки на Марс“, одгледуваа овошје и зеленчук во вертикална градина, се бореа со здодевноста и осаменоста...

Само патувањето до Марс и назад може да потрае повеќе од две години. Затоа е важно што поблиску да се испита влијанието на таквото патување врз здравјето и способностите на екипажот, пишува Тајмс оф Индија.

Кели Хестон и нејзиниот тим беа отсечени од надворешниот свет, со ограничена комуникација и доцнење од 20 минути за да биде што е можно пореално.

-Најтешко беше да се одвоиш од саканите. Можев да бидам во таа средина уште една година и да преживеам со сите други ограничувања, но вашите луѓе - многу ви недостасуваат вашите луѓе - рече таа.

Најлошото чувство, додава таа, било кога нејзините пријатели и семејството поминувале низ проблеми, а таа не можела да биде таму за нив.

Командантот на оваа мисија, единствениот вистински контакт Кели го имаше со другите членови на тимот. Како што вели, никогаш не полуделе еден по друг иако имало тешки денови и индивидуални проблеми.

- Комуникацијата беше исклучително добра во оваа група. До последниот ден јадевме оброци заедно – изјавила Хестон.

Делови од бункерот биле наредени да личат на Марс и таму доаѓале само во вселенски одела, за специјални мисии, додека поголемиот дел од времето го поминувале во делот што ја имитирал базата. Секојдневно се следело кој колку консумирал храна, примероци од крв, плунка и урина, се евидентирале навики поврзани со спиење, вежбање и когнитивни перформанси...

– Имаше денови кога сакав да бидам надвор, но, на мое изненадување, се засили кон крајот на мисијата – изјави Кели.

Таа изјави за CollectSpace дека членовите на мисијата биле пресреќни кога „зачекориле на Марс“ на 25 јуни минатата година.

- Само што поминавме низ вратата, а таа се затвори, спонтано се прегрнавме. Луѓето кои не гледаа се смееја. Тоа беше посебен момент. Првата вечер се распакувавме, а потоа прославивме сè со топло чоколадо. Следниот ден имавме многу задачи пред нас - изјави Кели Хестон.

Денот на мисијата беше тежок, имаше многу обврски. Храната била замрзната, но Кели вели дека имала подобар вкус отколку што мислела. Подоцна, тие можеа да јадат и овошје од градината. Но, секој залак, дури и секој грам сол и бибер, мораше да се измери и евидентира.

- Најголемата разлика меѓу нашата мисија и вистинската е што немавме послаба гравитација, како и разлика во количината на кислород. Ваквите состојби се различни, но многу поопасни - рече Хестон.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.