Продавницата на главниот плоштад продава едноставни намирници, како багети, но не прима пари, па никој не мора да се сеќава да понесе паричник.

Френсис, поранешен фармер, оди таму да го земе дневниот весник и му предлагаат да оди на кафе во соседниот ресторан, кој служи како „социјално срце на селото“.

Го прашуваме Френсис како се чувствувал кога докторот му рекол дека има Алцхајмерова болест. Тој кимнува, враќајќи се во тоа време и по кратка пауза вели: „Многу тешко“.

Неговиот татко исто така имал Алцхајмерова болест, но Френсис не се плаши.

„Не се плашам од смртта, бидејќи таа дефинитивно ќе се случи еден ден. Во меѓувреме ќе живеам и покрај болеста. Јас сум тука да живеам, иако не е исто. Ако се предадеш, тоа е крајот. И затоа продолжувате, најдобро што можете“, вели тој.

Локалните жители се охрабруваат да го посетат театарот и да се вклучат во активности покрај продавниците и рестораните, јавува Би-Би-Си.

Филип и Вивиен велат дека продолжуваат да живеат колку што можат нормален живот откако им била дијагностицирана деменција.

„Одиме на прошетка“, вели Филип гледајќи во далечината.

А, кога ќе го прашаме дали се среќни, тој ја врти главата и со радосна насмевка вели: „Сме, навистина“.

Landais Alzheimer - the village where everyone has dementia https://t.co/3cASLu8dxI #nans4grans #olderpeople #ageing #seniors #Harpenden #StAlbans #Health #Homecare #loneliness #respitecare pic.twitter.com/dVPZ6SM2Hr

— Nannies 4 Grannies Ltd (@Nans4Grans) December 31, 2023

Овде времето поминува поинаку, вели водичот низ селото. Нема закажани термини за преглед, пазарење и чистење - само „благ ритам“ кој ги мами мештаните, за да им даде што поголема слобода.

Селото внимателно се следи, а професорката Хелена Амиева вели дека раните резултати покажуваат дека тоа всушност влијае на текот на болеста.

„Она што го видовме кај луѓето е забрзан когнитивен пад – тоа не се гледа во оваа институција. Гледаме еден вид мазна еволуција. Имаме причина да веруваме дека овие типови институции можат да влијаат на траекторијата на клиничките резултати“, објаснува таа.

Беше забележано и „драматично намалување“ на чувствата на вина и нервоза кај семејствата.

Посочувајќи ја својата мајка Морисет (89), додека седи во нејзината спална соба, Доминик вели: „Јас го имам својот мир, бидејќи знам дека таа го има својот мир и е безбедна“.

Исполнета со семејни фотографии, слики и семеен мебел, собата има голем прозорец со поглед на градината. Без закажани датуми за посета, луѓето доаѓаат и си одат кога сакаат.

А Доминик вели дека таа и нејзината сестра не очекувале грижата да биде толку добра.

„Кога ќе ја напуштам, чувствувам олеснување. Кога ќе пристигнам, се чувствувам како да сум во нејзината куќа. Дома сум со мајка ми“, вели таа.

Секоја еднокатна дрвена селска куќа располага со околу осум станари, со заедничка кујна и соби за рекреација и јадење.

Иако селаните плаќаат одреден придонес, тековните трошоци - слични на просечниот дом за стари лица - главно ги покрива регионалната влада, која издвоила 22 милиони долари за изградба на селото.

Кога беше првпат отворено, во 2020 година, беше само второ од ваков вид и единствено што е составен дел од истражувачки проект. Сè уште се смета дека има помалку од десет такви во светот.

Но, тие го привлекоа вниманието на јавноста, особено на луѓето кои бараат решение за предвидениот експоненцијален раст на деменцијата.

Во селската фризерница, Патриша (65), која штотуку завршила со фенирањето, вели дека Ланде Алцхајмер ѝ го вратил животот.

„Бев дома, но ми беше досадно. Имав сопруг кој готвеше за мене. Бев уморна. Не се чувствував добро. Знаев дека Алцхајмеровата болест не е лесна. Сакав да бидам некаде каде што можам да помогнам. Тука имаш вистински живот. И кога велам вистински, мислам вистински реално“.

Селото има околу 120 жители и исто толку здравствени работници, заедно со волонтери.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.