Истражувањата покажуваат дека на терапиите честопати се обработуваат искуства поврзани со траумите од детството и негативните животни околности на рана возраст. Ваквите искуства подоцна можат да доведат до потешкотии во развојот на приврзаноста, регулирањето на емоциите и општото чувство на благосостојба. Според експертите, постојат три рани од детството поради кои возрасните најчесто да одат на психолог.

Растење со родители кои го занемарувале детето

Возрасните често на терапијата зборуваат за последиците што ги почувствувале поради занемарувањето во детството. Во минатото, преовладуваше мислењето дека децата треба да бидат „видени, а не слушнати“. Вербалното и емоционалното изразување не беше пожелно, а понекогаш дури и беше казнувано. Смеата и плачот во домот беа ограничени.

Најголема штета предизвикале родителите кои не покажале интерес за своето дете, не изразиле љубов и не биле емоционално присутни. Таквото занемарување довело до чувство на срам, безвредност и верување дека не се доволно добри. Подоцна во животот, тоа може дури и да предизвика здравствени проблеми.

Недостатокот на позитивно родителско присуство и зборови на поддршка остава празнина што возрасните се обидуваат да ја излечат со прифаќање и простување на своите родители за нивните ограничувања и оставање на минатото зад себе.

„Откако ќе започне процесот на закрепнување, лицето на терапија ќе може да почне да гради самодоверба, ослободувајќи се од разочарувањето, лутината и болката поврзани со родителското занемарување“, вели психологот Сузан Пазак.

Да се ​​биде дете кое ја презема улогата на родител

„Како психолог за трауми, често гледам дека на терапија се зборува токму за детството. Меѓу проблемите од детството, најчест е моделот на дете кое ја презема улогата на родител. Тоа се деца кои преземаат секојдневни одговорности што нормално треба да ги извршуваат родителите, поради што тие всушност ја преземаат улогата на родители. Не станува збор само за обични домашни работи што можат да поттикнат чувство на самодоверба, туку за поголеми одговорности за кои детето нема вистински избор. Оваа обврска предизвикува внатрешен немир и стрес“, вели психологот Патриша О'Горман.

Како возрасни, овие деца често ги продолжуваат моделите на однесување од детството, што доведува до незадоволство во врските. На пример, лице кое како дете било мал старател, честопати избира партнери кои треба да бидат „спасени“ или „да се грижи за нив“, што дополнително поттикнува чувства на огорченост, вознемиреност, а понекогаш и потреба за бегство во некаква зависност, истакнува психологот.

Растење покрај родители кои правеле децата да се чувствуваат како да не се доволно добри

„Моите возрасни клиенти, кои имаат потешкотии при завршувањето на некои уметнички проекти, често велат дека нивните родители ги направиле несигурни во сопствените способности. На пример, мајки кои ги критикуваат (или ги прават) проектите на своите деца или татковци кои се критични по природа или го истураат својот гнев врз децата. Често слушам изјави како: „Мислеше дека не можам ништо да направам како што треба“ или „Не знам да пишувам, мајка ми секогаш ми го кажуваше тоа“. Една од најчестите реченици е: „Моите родители ми рекоа да не пишувам (или да не цртам, пеам) затоа што нема пари во тоа“. Јас лично го слушнав тоа, но го докажав спротивното“, продолжува О'Горман.

Ако родителот му испраќа порака на детето дека тоа не може самото да направи нешто успешно и постојано му „помага“, детето не ги развива вештините за независност, учење од грешките или изразување на своите потреби. Ова подоцна може да доведе до сомнеж во себе и конфузија околу сопствените желби и идентитетот. Иако родителите сакаат да ги заштитат децата, прекумерната заштита може да создаде поголеми проблеми во зрелоста.

„Кога користам активна визуелизација со клиентите, честопати откриваме дека тие се воздржуваат поради стравовите што несвесно ги наследиле од своите родители. Тоа „внатрешно дете“ сè уште се плаши да го заврши проектот. Во мојата работа, им помагам на клиентите да ги излечат своите внатрешни деца и да го постигнат сопствениот успех и креативност. Но, зошто да чекаме? На децата треба да им се дозволи сами да успеат, дури и да погрешат“, објаснува таа.

Грешките се важни бидејќи водат до успех и градат самодоверба. Прекумерната критика или претераната заштита ги спречуваат децата да ги откријат своите способности и да развијат отпорност.

„Ако премногу ги контролираме децата или се чувствуваме вознемирени поради нив (а децата многу добро ја чувствуваат нашата енергија и однесување, дури и ако само превртуваме очи), можеме да создадеме анксиозни или депресивни деца, кои се плашат да се обидат поради стравот од неуспех. Љубовта кон децата не треба да се поистоветува со преголемата грижа. Ги сакаме без оглед на сè, нели? Дозволете им да прават грешки. Дозволете им да се поправат. И оставете ги повторно да се обидат. Нашата доверба во нив ја гради нивната самодоверба“, заклучува О'Горман.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.