аа не само што им носи радост на децата, туку е и неопходна за нивната благосостојба. Без разлика дали станува збор за слободна, имагинативна игра или игра по зададени правила, децата преку играта учат да следат упатства, да се менуваат, да слушаат и да градат важни социјално-емоционални вештини.

Повеќето вакви активности ги оддалечуваат децата од екраните, ги поттикнуваат да се движат и да минуваат време надвор. Но, колку и да ја сакаат играта, поразот може да биде катастрофален кога сè уште не знаат како да се справат со него, а ретко кој родител сака да гледа како забавата се претвора во солзи.

Иако дозволувањето на децата да победат може да функционира краткорочно, губењето во игрите ни помага да научат што е потребно за успех и како достоинствено да се справат со неуспехот.

Придобивки од повременото дозволување на децата да победат

Иако е важно децата да доживеат разочарување и пораз со извесна поддршка, постојат и некои придобивки од местењето на играта во корист на помладите играчи ако таа стратегија се користи промислено.

Психијатриската медицинска сестра Шебна Осанмо советува пристап базиран на возраста и развојот. „За деца на возраст од три до пет години позитивните рани искуства со играта и натпреварот се важни. Во оваа фаза, честите победи помагаат децата да изградат самодоверба и да се задржи нивниот интерес за играта“, вели Осанмо. „Децата на возраст од шест до девет години имаат потреба од рамнотежа помеѓу победата и поразот.“

Осанмо предлага родителите да воведат хендикеп, како игра со рака што не е доминантна, или давање повеќе фигури на детето во друштвените игри. Овој метод ги урамнотежува забавните аспекти на играта, бидејќи детето доживува победа преку труд и играта и понатаму останува предизвик.

Советникот за родители Меган Форд се залага за создавање „домашни правила“ кои играчите ги договараат пред почетокот на играта. „Наместо да се стремите кон „фер игра“, што е субјективно за секој играч, стремете се за праведност и заедничко разбирање“, вели Форд. Ова е особено корисна стратегија кога повеќе деца од различни возрасти играат заедно.

„Ова им помага на постарите деца да се вклучат во процесот на соработка, наместо да поттикнуваат соперништво меѓу браќата и сестрите. Игрите се одличен начин да се изгради позитивна динамика меѓу нив“, додава таа.

Друга добра алтернатива се кооперативните игри, во кои сите играчи работат заедно за да постигнат заедничка цел. Нема победници или губитници; туку сите успеваат заедно или играат повторно додека не победат, што ја нагласува тимската работа и креативноста.

Што учат децата од поразот

Губењето во играта е сигурен начин децата да изградат решителност и да истраат и покрај неуспехот. Како децата созреваат, тие почнуваат да имаат поголема корист од вистинскиот натпревар без наместена победа. Губењето им овозможува да ги усовршат вештините во решавањето проблеми и да вежбаат отпорност, а со текот на времето, ја учат вредноста на спортското однесување.

Осанмо забележува дека иако поразот може да делува разочарувачки, исходот е вреден. „Кога детето ќе изгуби, родителите преку свој пример може да му покажат како да се однесува спортски и поразот да го претворат во можност за учење преку разговор за тоа што функционирало, а што не.“

По поразот, родителите можат да разговараат за стратегиите и да го охрабрат детето да размисли што тргнало наопаку и што би можело да биде поинаку следниот пат.

Каде да повлечете граница

Важно е да се истакне дека создавањето на правила во играта или хендикеп за да им се помогне на помладите играчи е различно од дозволувањето да мамат или намерно да играат лошо. Со прилагодување на играта така што сите играчи имаат еднакви шанси за победа, можете да поставите цврсти граници околу мамењето, кое не е прифатливо.

Кога децата губат во фер игра, тие сепак можат да бидат крајно разочарани, а родителите можат да ги потврдат нивните чувства и преку пример да им покажат што значи спортски дух.

Па, дали треба да му дозволите на вашето дете да победи?

Обидете се да се фокусирате помалку на исходот, а повеќе на уживањето во играта. Ова го отстранува притисокот од вашето дете, дава приоритет на забавата и поврзувањето и го префрла фокусот на вештините што се развиваат преку игра.

Како да разговарате со вашето дете по играта

Ако не му дозволите на детето да победи, еве неколку совети што можат да помогнат конструктивно да се справи со поразот. Никогаш не фалете се и не обвинувајте го за поразот, бидејќи тоа може да ги повреди неговите чувства и да го обесхрабри да игра во иднина.

Признајте дека сте разочарани од поразот, но и дека тоа е нормален дел од играта и не треба да ве обесхрабрува. Објаснете дека среќата е одлучувачки фактор за победа или пораз. Без оглед на исходот, охрабрете го вашето дете да се труди најдобро што може дури и кога станува збор за предизвик и пофалете го неговиот труд и подготвеноста да проба нешто ново.

Зошто играта е важна во секојдневниот живот на децата

Играњето им помага на децата да развијат социјални вештини како што се слушање, трпение, споделување и соработка и може да ги направи поотпорни. Помладите играчи можат да бидат мотивирани да продолжат да играат посложени игри, особено ако родителите ги прилагодат за да им помогнат.

Постарите и помладите деца можат да играат заедно, негувајќи го духот на соработка, додека поискусните играчи учат како да се справат со природното разочарување од поразот и имаат можност да учат и да растат.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.