Неговото најмладо бебе има само шест месеци, додека неговото најстаро дете сега има 60 години. Разликата меѓу неговите деца се протега низ целиот човечки живот, и токму во овој извонреден факт лежи приказна што инспирира, изненадува и поставува прашања за тоа што навистина значи да се остари.

Францускиот весник „Л’Индепендант“ разговараше со Пјер Сабле, човек кој ги руши стереотипите поврзани со возраста. Неговиот секојдневен живот е далеку од сликата на пензионер кој ги поминува деновите во тишина и рутина. „Мојата најстара ќерка, Карол, има 60 години, а најмладата е тука до мене“, вели Пјер, држејќи ја малата Луиз-Мари, која се родила пред шест месеци.

Иако влезе во десеттата деценија, тој не се смета себеси за „толку стар“. Напротив, тој го започнува денот активно - со трчање по планински патеки. „Јас сум единствениот што трча. Трчам на планина. Ја работам земјата што ја засадивме како да сум 20 години помлад“, вели тој со насмевка. Физичката активност не е хоби за него, туку начин на живот.

Неговата спортска приказна звучи речиси нереално: во категоријата над 80 години, тој трчаше маратони во Њујорк, Рим и Лос Анџелес. Додека многу луѓе на таа возраст се борат со здравствени предизвици, Пјер собира медали и километри. Неговата енергија, вели тој, доаѓа од дисциплина, движење и радост.

И сега, на таа радост ѝ се придружи новото татковство.

Родителството на 91 година носи поинаква динамика. Повеќе нема докажување, амбиции и грижи што ги придружуваат помладите родители. Постои, вели тој, само благодарност. „Секој ден со неа е подарок“, вели Пјер, свесен дека времето е највредниот ресурс.

Неговата сопруга Аика, мајка на малата Луиз-Мари, нагласува дека тој е „многу добар татко и одличен животен партнер“. Таа е свесна за големата разлика во годините, но нагласува дека е среќна. „Тој е присутен, внимателен и полн со живот“, вели тој.

Секако, овој вид приказна отвора и контроверзии - за границите на родителството, одговорноста и биологијата. Сепак, Пјер избира да се фокусира на она што може да го понуди денес. Неговиот пристап кон животот е едноставен: да се движи, да работи, да сака и да не дозволи бројот на години да го дефинира неговиот идентитет.

Тој дури има и порака за актерот Роберт Де Ниро, кој повторно стана татко на 82-годишна возраст, а потоа привлече големо внимание од јавноста. „Ми се чини дека сакам да му кажам: Те победивме, старче“, се пошегува Пјер, покажувајќи дека не му недостасува чувство за хумор.

Во време кога младоста често се велича, а староста се гледа низ призмата на ограничувањата, приказната за овој 91-годишник изгледа како мал социјален експеримент. Можеби поентата не е колку години имаме, туку како ги живееме.

За Пјер, татковството во подоцнежните години не е сензација - туку продолжение на живот кој никогаш не престанал. Додека другите ги бројат годините, тој ги брои километрите, садниците и поспаните насмевки на неговата најмлада ќерка.

И можеби токму тоа е тајната на неговата долговечност - во движењето, љубовта и чувството дека животот, без оглед на бројот на свеќи на тортата, секогаш може да започне одново.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.