Пред нејзиното име да стане правен преседан и политички слоган, Ноелија беше жртва на низа брутални напади кои систематски ја изгаснаа нејзината волја за живот, на крајот оставајќи ја во тело кое, според неа, станало затвор на неподнослива болка, објави Ел Паис.

Најтешкиот и најфатален момент се случи на почетокот на октомври 2022 година. Во нејзиното последно сведочење, Ноелија опиша групно силување извршено од тројца мажи. Овој напад не беше само чин на физичко насилство, туку одлучувачки удар врз нејзиното ментално здравје кој, само три или четири дена подоцна, ја принуди да скокне од петтиот кат во очаен обид да избега од траумата.

- После тоа, сè беше само дупки, темнина, празнина - Ноелија го сумираше своето патување во бездната. Иако го преживеа падот, остана параплегична, а нејзините напаѓачи никогаш не беа гонети. Поради итна хоспитализација и критична состојба, Ноелија немаше време да поднесе официјален извештај во тоа време, што ги остави тројцата силувачи анонимни и слободни, а неа доживотна казна затвор во инвалидска количка и болки.

Сепак, овој бандитски напад беше само кулминација на долгогодишното злоставување што Ноелија го претрпела во различни периоди од нејзиниот живот. Во трогателна исповед, таа откри дека нејзината историја на траума започнала многу порано, меѓу оние на кои најмногу им верувала.

Таа опиша како нејзиното поранешно момче, со кое била во врска четири години, сексуално ја злоставувало откако зела апчиња за спиење.

- Следниот ден ми раскажа за тоа како да е нешто нормално, со смеа - рече таа, сведочејќи за длабокото предавство што им претходело на подоцнежните трагедии. Покрај тоа, девојката спомена инцидент од дискотека каде двајца млади мажи се обиделе да ја нападнат, создавајќи свет околу себе во кој таа никаде не се чувствувала безбедно.

Токму овие брутални акти на насилство станаа плодна почва за ширење на опасни дезинформации. Во неделите пред нејзината евтаназија, политичките лидери и конзервативните организации се обидоа да ги идентификуваат напаѓачите на Ноелија како „менас“, малолетници мигранти без придружба, тврдејќи дека насилството се случило во државни центри за заштита на деца. Сепак, официјалните податоци од каталонските власти и сопственото сведочење на Ноелија жестоко ги негираа овие обвинувања. Таа не ги идентификуваше своите напаѓачи, но бидејќи имала 21 година во времето на инцидентот, повеќе не била згрижена во тие центри. Насилството што го претрпе Ноелија немаше политички или етнички потпис што многумина се обидоа да му го припишат; тоа беше сурово, сурово насилство од познаници, партнери и странци во темните улици на Барселона, кое системот не успеа да го спречи и казни.

По скокот од балкон во 2022 година, страдањето на Ноелија доби нова, физичка форма. Целосна повреда на 'рбетниот мозок ја остави без мобилност од половината надолу и хронична невропатска болка што медицината не можеше да ја ублажи.

- Немам цели или проекти. Отсекогаш го гледав мојот свет како многу мрачен - призна таа во интервју за емисијата „Y Ahora Sonsoles“. За неа, еутаназијата не беше политички избор, туку единствениот преостанат излез од телото кое секој ден ја потсетуваше на насилството што го претрпела и нејзината целосна зависност од другите.

И покрај противењето на нејзиниот татко и организацијата „Abogados Cristianos“, кои се обидоа да го претстават случајот како евтаназија поради депресија, шпанските судови и Европскиот суд за човекови права тврдеа дека нејзиното физичко страдање е неповратно и неподносливо. Во пресудата од 2025 година, судијата јасно наведе дека Ноелија „страда од ограничувања во нејзината физичка автономија до тој степен што не е во можност да се грижи за себе“ и дека нејзината одлука е донесена свесно и слободно, и покрај психолошката траума што ја носеше.

Ноелија Кастиљо Рамос почина на 26 март 2026 година, носејќи ја со себе тајната на имињата на нејзините силувачи кои никогаш не беа изведени пред лицето на правдата. Нејзината смрт остава тежок товар врз општеството кое беше погласно во политизирањето на нејзината трагедија отколку во заштитата на нејзината безбедност додека беше жива. Таа замина, како што рече, затоа што повеќе не можеше да живее во свет кој ѝ нудеше само „дупки и темнина“, избирајќи го мирот што насилството на мажите и негрижата на системот трајно ѝ го одзедоа.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.