Голф клубот Карбрук во Квинсленд се пофали со уникатно членство - шест ајкули. Од нивното мистериозно пристигнување до нивното исчезнување 17 години подоцна, ова е приказната за најопасната опасност од вода во спортот, пишува CNN.

Езерото на терен за голф на околу 14 километри од Тихиот Океан можеби звучи како чудно живеалиште за секоја риба, но ајкулата може да преживее секаде. Речна ајкула, слатководен кит, естуарски кит, кит од лебедово езеро - клучот е во неговите имиња. Иако потекнуваат од топлите и тропските води, биковите ајкули имаат органи специјално прилагодени да ја задржуваат солта, што им овозможува да навлезат длабоко во слатководните средини, што би се покажало фатално за другите ајкули поради губење на натриум.

Така, присуството на овие ајкули со тапи носови во реката Логан - која тече кон морето на половина пат помеѓу Бризбејн и Голд Коуст околу голф клубот Карбрук - не беше големо изненадување за локалното население во 90-тите. Ниту големите поплави.

Поврзан со суптропската клима во регионот, клубот бил во центарот на поплавите од своето основање во 1978 година, поплавен во многу наврати, вклучително и во 1991, 1995 и 1996 година.

Врнежите биле толку силни што во последните три случаи, полето широко приближно 100 метри што ја делело реката од јамата за чакал, претворено во езеро во близина на 14-та дупка на патеката, било целосно потопено. Отворен е нов премин и некаде за време на споменатите поплави шест ајкули се лизнале во непознати води.

Како што теренот се сушел и се преобликувал, патот се затвори зад нив. Тие останаа затворени 17 години, додека следната поплава во 2013 година повторно го отвори патот до реката.

Кон крајот на векот почнаа да се шират гласини за водните тела на Карбрук. Имало извештаи за гласно прскање, големи темни облици кои се движат под површината на езерото, дури и висока грбна перка која ја пробива водата. Ајкулата Карбрук стана нешто како народна легенда, австралиско јети или локална верзија на друг познат митски ѕвер кој живее во езеро.

„Чудовиштето од Лох Нес е прилично слично на она за што се зборуваше. Се чинеше возможно, но немаше доволно докази во тоа време“, изјави извршниот директор на Carbrook, Скот Вагстаф за CNN.

Во раните 2000-ти, Курир Меил од Бризбејн го претворил фолклорот во реалност објавувајќи слика од една од ајкулите, се сеќава Вагстаф. Сепак, и покрај тоа што со години играл во клубот, никогаш не ги видел со свои очи откако почнал да работи таму во 2010 година.

Решен да ја задоволи својата љубопитност, Вагстаф се спуштил до езерото вооружен со камера и парче месо. Штом мамката се појавила на површина, се појавила и ајкула.

Зачуден, Вагстаф снимил кратко видео на својот мобилен телефон за да го објави на интернет. Видеото е - по негово признание - страшно, но на Интернет му се допаднало: виралното видео на YouTube собрало повеќе од 2,3 милиони прегледи до денес.

Интересот во медиумите се зголемил, а клубот ги прегрнал своите опасни станари. На логото на клубот била додадена ајкула, нивната програма за млади била наречена Јуниорска академија за ајкули, а хранењето се одржувало на турнири и разни настани - вклучително и една свадба во 2009 година каде што сите шест ајкули се појавиле одеднаш, се сеќава Вагстаф.

И покрај неговата љубов кон ајкулите, Вагстаф се двоумел да ги нарече миленичиња, иако некогаш ги нарече Пач, благодарение на посебните ознаки на нивниот грб.

Во споредба со крокодилите и змиите на другите игралишта, ајкулите на Карбрук биле лесни за одржување. Преземени се само два чекори за управување со ризикот: предупредувачки знаци околу езерото и отсуство на активност на нуркачи по топчиња за голф, кои ги земаат топчињата за голф од езерото на терените за да ги препродадат.

Фасцинацијата се проширила многу подалеку од границите на Австралија, предизвикувајќи го интересот на научникот и истражувач кој сака ајкули од Универзитетот Рур во Бохум во Германија. д-р. Питер Гаусман објавил студија за ајкулите Карбрук со наслов Која е најголемата риба во езерцето? во списанието Marine and Fishery Sciences во август 2023 година. Нивниот продолжен престој, рече научникот, фрла нова светлина за тоа колку се прилагодливи ајкулите.

Иако персоналот не ги хранел ајкулите, немало глад во езерото долго 700 метри, широко 380 метри и длабоко 15 метри, преполно со риби.

Гаусман пресметал дека ајкулите ќе треба да консумираат половина тон риба годишно - или 0,44% од нивната телесна тежина дневно - за да ги задоволат своите енергетски потреби. Бидејќи биле млади кога пристигнале, се покажало дека до 2013 година пораснале на опсег од 1,8 до три метри.

Според Гаусман, биковите ајкули биле забележани само два пати пред да преживеат во изолирани водни тела со години, но ниту една не траела толку долго.

Во 1980-тите, една група преживеала најмалку четири години во слатководното езеро Бајано во Панама, додека друга преживеала деценија со висока соленост во јужноафриканското езеро Св. Лусија откако била заробена во 2002 година. Престојот од најмалку 17 години во води со ниска соленост - повеќе од половина од животниот век на ајкулата - е без преседан.

„Оваа необична појава ја обезбеди првата веродостојна демонстрација за тоа колку долго ајкулите можат да преживеат во овие средини со ниска соленост. Студијата покажа дека ајкулите веројатно немаат временско ограничување во слатководните средини како што се езерата и реките и веројатно можат да го поминат целиот свој живот во тие живеалишта“, изјави Гаусман за Си-Ен-Ен.

За жал за Гаусман и Карбрук, вистинската мера на нивната опстанок останува непозната. Поминале осум години откако ајкулата последен пат била видена во езерото. Нивното исчезнување е мистерија, дури и за Гаусман.

Фреквенцијата на видувања опаднала по поплавите во 2013 година, што доведе до стравувања дека некои ајкули можеби се вратиле во реката или умреле поради невремето. Потврдени се мртви две ајкули: едната била пронајдена како лебди на површината, а другата била убиена од нелегален риболов.

Вагстаф, кој никогаш не забележал знаци на лошо здравје меѓу ајкулите во повеќе од 100 забележани, ги видел само накратко по споменатиот нелегален риболов. Гаусман смета дека е малку веројатно дека преостанатите ајкули умреле „природно“ од загуба на натриум или која било друга „анатомска“ причина, со оглед на нивната приспособливост, и затоа теоретизира дека нелегалниот риболов е најверојатното објаснување за нивното исчезнување.

Без оглед на причината, тоа е отсуство кое многу се чувствува во клубот. „Не можам а да не одам покрај езерото и да погледнам внатре, чекајќи можеби да видам перка. На членовите им се допадна фактот што нивниот терен за голф е уникатно место. Би сакале да ги видиме повторно“, рече Вагстаф.

Минатата година патеката беше потопена во најлошата поплава што некогаш била забележана во областа, рече Вагстаф. Иако финансиски оштетен, клубот беше затворен два месеци, поплавата ги зголеми надежите дека можеби нови ајкули се преселиле од реката во езерото.

Само времето ќе покаже дали има шанси ајкулите да се вратат, но Карбрук веќе планира иднина без неговата маскота. Во следната деценија се планира да се исцеди езерото и да се изгради ново поле.

„Постојат легенди за тоа дека ајкулите се агресивни кога стапуваат во контакт со луѓе. Но, кога ќе ги доживеете во таква близина и ќе сфатите колку се убави и грациозни, тогаш едноставно ги сметате за фасцинантни“, рече Вагстаф.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.