Нова студија на научници од Институтот за наука и технологија Сколково во Русија сугерира дека, во теорија, животниот век на човекот би можел да биде значително подолг од денес доколку медицината можеше да ги елиминира речиси сите познати механизми на стареење.

Сепак, авторите нагласуваат дека ова е математички модел, а не предвидување дека луѓето всушност ќе живеат толку долго.

Животен век во хипотетичко сценарио

Еден од клучните биолошки процеси вклучени во стареењето е постепеното акумулирање на случајни мутации во ДНК-та на клетките. Овие промени, познати како соматски мутации, се случуваат за време на клеточната делба и се неизбежен дел од животот на секој организам.

Истражувачите од Русија се обидоа да одговорат на прашањето колку токму овој процес - доколку беше единствената преостаната причина за стареење - би можел да го ограничи максималниот животен век на една личност.

Нивниот модел покажува дека дури и да постоеше совршена терапија против сите други форми на стареење во иднина, луѓето не би можеле да живеат бесконечно. Според резултатите од истражувањето, просечниот животен век во такво хипотетичко сценарио би се движел помеѓу 146 и 194 години, во зависност од користениот математички модел.

За споредба, просечниот животен век во Велика Британија денес е околу 83 години за жените и 79 години за мажите, објавува „Дејли меил“.

Авторите наведуваат дека математичкиот модел, исто така, дозволува исклучително ретки теоретски случаи во кои поединците би можеле да достигнат возраст до 627 години. Сепак, истражувачите нагласуваат дека ова е исклучиво статистичка и теоретска граница на моделот, а не вистинскиот животен век на луѓето.

Зошто е невозможно да се запре стареењето?

Во текот на животот, телото поминува низ бројни процеси кои заедно го сочинуваат она што го нарекуваме стареење. Истражувачите нагласуваат дека нивната првична цел не била да ја утврдат крајната граница на човечкиот животен век, туку да развијат модел што би го проценил придонесот на различните механизми во процесот на стареење.

Анализата покажа дека постои еден процес што би останал клучен дури и ако сите други познати знаци на стареење бидат успешно третирани. Значи, станува збор за акумулација на соматски мутации - мали „грешки“ во ДНК што можат да се појават со секоја клеточна делба.

Човечките клетки имаат ефикасни механизми за откривање и поправка на овие грешки, но тие не се целосно непогрешливи. Повеќето мутации немаат последици, додека некои можат да придонесат за развој на малигни заболувања.

Сепак, истражувачите наведуваат дека дури и во хипотетичка ситуација во која медицината целосно би го спречила развојот на рак, самите соматски мутации би продолжиле да се акумулираат во текот на целиот живот.

Кога нивниот број ќе достигне одредено ниво, тие почнуваат да ја нарушуваат функцијата на клетките, доведуваат до влошување на ткивата и, на крајот, до откажување на органите. Токму затоа авторите веруваат дека соматските мутации претставуваат теоретска „цврста граница“ на животниот век на човекот.

Математички модел, а не прогноза за иднината

Главниот автор на студијата, д-р Дмитриј Крјуков, го постави прашањето: „Кој би бил животниот век на лице кое ги надминало сите механизми на стареење освен соматските мутации?“

Тој објаснува дека истражувачите развиле модел на човеково стареење во кој соматските мутации се единствениот двигател на стареењето.

„Нашиот модел проценува како овој процес независно влијае на животниот век, со постепено намалување на бројот на функционални клетки во различни ткива“, вели Крјуков.

Според него, резултатите не докажуваат дека таков животен век е остварлив.

„Ова не е пресуда за неизбежност. Сепак, тоа покажува дека соматските мутации, иако сами по себе се релативно слаб двигател на стареењето, можат да станат клучни кога дејствуваат заедно со други механизми“, истакнува авторот.

Различните органи стареат со различна брзина

Моделот, исто така, ги истакна разликите помеѓу поединечните ткива во човечкото тело. Клетките на кожата и црниот дроб постојано се обновуваат и се заменуваат со нови клетки и можат да го одржат овој процес многу долго време.

Спротивно на тоа, срцевите и мозочните клетки најчесто не се обновуваат, поради што тие продолжуваат да акумулираат соматски мутации со текот на годините.

Авторите веруваат дека ова знаење би можело да помогне во идните истражувања во развојот на терапии насочени кон зачувување на функцијата на најчувствителните органи.

За да повториме, тие нагласуваат дека нивните резултати не значат дека луѓето ќе живеат до 150 или 190 години во блиска иднина. Студијата претставува теоретска анализа заснована на математички модел на биолошки процес и не претставува доказ дека таков животен век е остварлив во пракса.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.