Ова е заклучокот од студијата на бразилскиот форензички 3Д уметник Цицеро Мораес, објавена, по рецензија од колеги, во списанието Археометрија, пренесе Дејли Меил.

- Торинското платно е парче лен долго приближно 4,4 метри и широко 1,1 метар, со предна и задна слика на возрасен маж со брада, долга коса, како и раце преку гениталиите, како и траги од физичко насилство. Од неговото откривање во 1355 година во Франција, плаштеницата е предмет на интензивна дебата меѓу оние кои веруваат во неговото потенцијално божествено потекло и оние кои тврдат дека е предмет направен од човек - се наведува во студијата „Формирање на сликата на Светиот Плакат - Дигитален 3Д пристап“.

Што вели Цицерон Мораес

Цицерон Мораес изјави дека овој проект произлегол од дискусиона група во Менса, друштво за надарени луѓе, во 2024 година.

- Членот ја иницираше темата посочувајќи на студија од 2022 година која го датира Плаштеницата од времето на смртта на Исус Христос. Дотогаш, не ме интересираше Плаштеницата, но откако ги анализирав документите, сфатив дека има проблем со структурата на сликата. Решив да го испитам и така се роди овој напис - изјави тој и додаде:

- Во суштина, пристапот што го предложив е многу едноставен и применлив, и дигитално и аналогно. Постои значителна невозможност отпечатокот да е направен од возрасен маж, тоа е клучот. Најголемиот предизвик на овој проект е дебатата со луѓето кои веруваат во божественото потекло, бидејќи структурните докази покажуваат дека матрицата веројатно била барелеф направен од човечки раце. Но, верата е друго прашање, јас не ја критикувам, ниту се мешам во неа.

Заклучок од студијата за Плаштеницата

Авторот во студијата наведува дека, за да ја процени компатибилноста на шаблоните формирани со контакт помеѓу ткаенината и тродимензионалните модели, тој генерирал компаративни слики од симулации на физичка средба и мапирање на растојанија.

- Анализата вклучувала две различни сценарија: (1) контакт со тродимензионално човечко тело и (2) контакт со барелефна матрица на истата фигура. Во симулацијата со тродимензионално тело, ткаенината била деформирана, а резултатот била проектирана слика со видливи нарушувања, особено проширување на пропорциите на телото, што создало многу поробусна фигура од онаа претставена на Плаштеницата од Торино. Во второто сценарио, користејќи барелефен модел со висина намалена на ¼ од оригиналната големина, ткаенината била порамномерно прилагодена на површината на матрицата. Резултатот била проекција со попрецизни анатомски пропорции и визуелно слична на сликата на Плаштеницата - наведува Цицерон Мораес во студијата.

Најочигледниот елемент на проекциите е дека ако ткаенината треба да се прилагоди на телото на возрасен, сликата од контактната област би била многу посилна од оригиналот. Ова е ефектот на преведување на тродимензионален објект во две димензии, добро познат на светските мапи и популарно наречен „ефект на Агамемнон“ (прикажан во видеото погоре) бидејќи наликува на парче метал со растегнато лице, т.е. таканаречената маска на Агамемнон откриена во античка Микена.

- Резултатите ја поддржуваат хипотезата дека Плаштаницата би можела да биде уметничка претстава, можеби создадена во средновековниот период, што се совпаѓа со погрешната уметност и уметнички техники од тоа време - заклучува студијата за мистеријата на Торинската Плаштеница.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.