Надал го одигра последниот меч како професионален тенисер во Дејвис купот во Малага, а сега на 39 години напиша емотивно писмо со наслов „Подарок“ за The Players Tribune.

- Не сум сигурен колку години имав тогаш, но мислам дека имав околу 12. Во тоа време сакав риболов. Го сакам морето, бидејќи сум од Мајорка, а во мојот случај, морето е дел од мојот живот. Тоа чувство да се биде блиску до морето, да седам на карпите со семејството и пријателите или на брод, ми дава посебен мир и спокој. Еден ден отидов на риболов наместо да тренирам. Следниот ден го загубив натпреварот. Се сеќавам дека плачев во автомобилот на пат кон дома, а вујко ми, кој имаше големо влијание врз мене во тоа време и кој ме натера да се занимавам со тенис, рече: „Во ред е, тоа е само тениски натпревар. Не плачи сега, нема поента. Ако сакаш да рибариш, лови риби. Нема проблем. Но, ќе изгубиш. Дали сакаш да победиш? Ако сакаш да победиш, тогаш прво треба да го направиш тоа што е потребно.' Ако луѓето ме гледаат како перфекционист, тоа доаѓа од тој внатрешен глас што ме повикува, како она време во автомобилот на пат кон дома. Тој глас никогаш не ме остави. Еден ден ќе можам да бидам на море. Денеска и утре... Морам да тренирам – напиша Надал и продолжи:

- Мислам дека има врска со мојот мајоркански лик. Моите херои беа луѓе кои ги познавав во реалниот живот. Но, кога имав 12 години, за прв пат играв со Карлос Моја. Мојот сонародник, исто така од Мајорка, шампион на Ролан Гарос и првиот шпански тенисер кој стана број еден. Бев многу нервозен, само удирав топки со него. Тоа беше незаборавно искуство, прозорец во друг свет. Тогаш тенисот се трансформираше од нешто што беше само забавно - детска игра - во вистинска цел за животен стил. Почнав да сонувам уште малку. Еден ден, можеби и јас ќе играм на Ролан Гарос…

Потоа го допре моментот во кариерата кога му беше кажано дека можеби никогаш повеќе нема да може да игра тенис.

- Кога имав 17 години се повредив и ми рекоа дека веројатно никогаш повеќе нема да играм. Се вратив на професионалниот тенис. Научив дека работите можат да завршат за миг. Тоа не беше само мала скршеница на моето стапало, тоа беше болест. Нема лек, само менаџмент. Милер-Вајс синдром. Што значи тоа? Од најголемата радост одите до утрото кога не можете да одите. Поминав многу денови дома плачејќи, но тоа беше огромна лекција за понизност. Имав среќа да имам татко, вистински пример во мојот живот, кој секогаш беше толку позитивен. „Ќе најдеме решение“, рече тој. „И ако не го најдеме, има и други работи во животот освен тенисот, бори се низ сето тоа“.

Надал се наврати на своите успеси - Дејвис куп 2004, Ролан Гарос 2005, секако Вимблдон во 2008 година, но и неговиот прв УС Опен и затворањето на Грен слем рундата во Мелбурн. Присуството на турнири како оние во Мадрид, Барселона, Индијан Велс, Монте Карло и Рим ја одбележа неговата кариера.

Сепак, тој нагласи: „Никогаш не смеете да престанете да се обидувате. Секогаш треба да се трудите да бидете подобри“.

Надал отворено зборуваше и за менталните предизвици: „Имаше моменти кога ми беше тешко да го контролирам дишењето на теренот и не можев да го дадам најдоброто од себе. Ние не сме суперхерои, туку луѓе.“ Со напорна работа успеа да ги надмине овие тешкотии и да се врати во форма.

Конечно, Надал рече:

- Се надевам дека моето наследство е тоа што секогаш се трудев да се однесувам со почит кон другите. Не секогаш успеваше, но секогаш се трудев – заклучил тој.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.