Понекогаш партнерите се оддалечуваат тивко така што и самите не забележуваат кога престануваат да бидат блиски. Еден од првите знаци може да се крие во сосема обичните ситуации или реченици.

Кога престануваме да се забележуваме еден со друг?

Психологот Џон Готман, познат по своите истражувања за романтичните врски, моментите во кои имаме желба со партнерот да споделиме нешто што ни го привлекло вниманието, ги опишува како мали обиди за поврзување.

Она што следува после нив е важно. Ако партнерот застане, нè погледне и покаже интерес за она што го зборуваме, макар и неколку секунди, покажува дека е присутен. Меѓутоа, ако ваквите обиди постојано завршуваат со тишина, со тоа што некој гледа во својот телефон или со рамнодушен одговор, со текот на времето може да се појави чувство на осаменост – дури и кога двајца луѓе живеат под ист покрив.

Не станува збор за една пропуштена реченица.

Се разбира, никој не може да биде внимателен во секој поединечен момент. Заморот, работата и секојдневните обврски понекогаш ни го одвлекуваат вниманието. Проблемот настанува кога ова игнорирање ќе стане образец на однесување. Едниот партнер се обидува да започне разговор, но другиот не одговара. Следниот пат, обидот е пократок. По некое време, може целосно да исчезне. И така, се случува нешто необично: парот речиси воопшто не се расправа, но истовремено имаат многу малку работи што можат да ги споделат еден со друг.

Мала промена што може многу да значи

За повторно да се воспостави блискост, не се секогаш потребни скапи излегувања, патувања или грандиозни романтични гестови. Понекогаш е доволно само да го оставите телефонот настрана кога партнерот ќе почне да зборува, да поставите дополнително прашање или да покажете искрен интерес. Исто така, важно е отворено да кажете кога чувствувате потреба за повеќе внимание, наместо да очекувате другата личност сама да погоди како се чувствувате.

Зашто љубовта не се покажува само преку големи зборови. Честопати, таа е најјасно видлива во оние мали, секојдневни моменти кога партнерот сака да сподели нешто со нас – а ние одлучуваме навистина да го сослушаме.

Извор: una.rs

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.

Според лекарите, LDL холестеролот често се нарекува „лош“ бидејќи неговото високо ниво во крвта доведува до насобирање во артериите како плаки. Со текот на времето, овие наслаги можат да ги стеснат крвните садови и да го зголемат ризикот од срцев удар, мозочен удар и други кардиоваскуларни компликации. При регулирање на холестеролот најчесто се говори за промена на начинот на исхрана, но според лекарите клучна е и друга дневна навика, а тоа е редовното вежбање.

Како вежбањето го намалува „лошиот“ холестерол (LDL)

За време на вежбањето, мускулите трошат повеќе енергија, а телото постепено станува поефикасно во користење на мастите како извор на енергија. Овие промени можат да влијаат на тоа како телото ги обработува мастите и холестеролот, придонесувајќи за намалување на нивоата на LDL во крвотокот, иако ефектот варира од личност до личност.

Редовната физичка активност, исто така, ја подобрува осетливоста на инсулин и контролата на шеќерот во крвта. Бидејќи покачениот шеќер во крвта и инсулинската резистенција се поврзани со нарушувања на метаболизмот на мастите, подобрената осетливост на инсулин може да има корисен ефект и врз преработката на мастите и производството на холестерол во црниот дроб. Вежбањето може да помогне и во намалување на хроничните воспаленија поврзани со развојот на атеросклероза - натрупување на плаки во артериите.

Понатаму, физичката активност може да ги зголеми нивоата на HDL, или „добар“ холестерол, што помага во транспортот на вишокот холестерол од крвотокот до црниот дроб, каде што се преработува и излачува. Сепак, едноставното зголемување на нивоата на HDL не гарантира подобри резултати за здравјето на срцето; напротив, редовното движење придонесува за поповолна целокупна рамнотежа на липидите во крвта.

Придобивките од вежбањето не се само физички. Луѓето кои почнуваат редовно да вежбаат често усвојуваат здрави навики, како што се подобра исхрана, подобрен сон и поефикасна контрола на реакцијата на стрес. Заедно, овие промени можат дополнително да помогнат во одржувањето на здрави нивоа на LDL холестерол и намалувањето на кардиоваскуларниот ризик.

Колку и каков вид вежбање?

За оптимални резултати, експертите препорачуваат комбинација од различни активности, и аеробните вежби – како што се брзо одење, возење велосипед, пливање или трчање, и тренингот за сила се корисни.

Се препорачува неделно да практикувате најмалку 150 минути аеробна активност со умерен до висок интензитет, како и два дена тренинг за сила. Доколку имате какви било здравствени проблеми, консултирајте се со лекар пред да започнете нова програма за вежбање.

Што друго помага во намалувањето на „лошиот“ холестерол?

Покрај редовното вежбање, исхраната со ниска содржина на заситени масти и богата со растителни влакна, овошје, зеленчук - е клучна за намалување на холестеролот. Одржувањето здрава тежина, избегнување на тутунот и никотинските производи, редовната контрола на крвниот притисок и дијабетесот дополнително го намалуваат кардиоваскуларниот ризик.

Квалитетот на сонот влијае на метаболизмот на холестеролот, па погрижете се да спиете седум до девет часа ноќе. Доколку промените во животниот стил не се доволни, лекарот може да ви помогне да ги следите вашите резултати и да препорача третман доколку е потребно.

Извор: index.hr

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.

Луѓето кои биле на работ на смртта, па дури и оние кои биле мртви неколку моменти, понекогаш опишуваат движење низ темнина, како тунел, кон портал на светлина, премин во друг свет, објавува ScienceAlert.

Сликата станала толку вкоренета во популарната култура што станала моќен симбол на крајот на животот.

Сепак, не сите преживеани блиску до смртта виделе тунел. Некои опишале огромен, осветлен простор, закривен хоризонт или чувство дека се опкружени со светлина, според студија на 50 преживеани блиску до смртта.

Истражувачот за неврофеноменологија Франс Лернер од Универзитетот во Хаифа во Израел и нејзините колеги сакале визуелно да пристапат кон прашањето, верувајќи дека тоа ќе открие обрасци што зборовите не можат, објави веб-страницата.

На учесниците им било кажано да нацртаат облик на простор што го паметат дека го доживеале и да опишат каде се доживуваат себеси во него, како се движат низ него и какви бои се сеќаваат. Потоа научниците составиле база на податоци од овие реконструкции и ги споредиле, барајќи сличности во геометријата на просторите. Откриле дека конусните простори, кои го вклучувале познатиот тунел, се повторувале често, како и широките, закривени простори како лакови.

Учесниците исто така често цртале простори кои изгледале како целосно да го опкружуваат набљудувачот, како што е внатрешноста на сфера или овал.

Од 28-те конусни простори што ги реконструирале учесниците, 22 биле црни, бели или сиви, или во светлина без препознатлива нијанса. Од друга страна, 27 од 31 широки, закривени простори биле перцепирани во боја.

Според Лернер и нејзините колеги, истражувањата за невронауката и перцепцијата веќе документирале некои слични визуелни односи.

Еден пример е тунелскиот вид, кој може да се појави кога е нарушено снабдувањето со кислород до мрежницата или мозокот, стеснувајќи го видното поле. Според неа, доминацијата на црната, белата и сивата боја во простори слични на тунел има научно објаснување поврзано со човечкиот вид.

Во услови на слаба осветленост, нашите очи стануваат помалку чувствителни на бои бидејќи клетките чувствителни на светлина одговорни за гледање во темнина преземаат контрола.

Иако истражувачите претходно идентификуваа повторливи карактеристики кај луѓе кои доживеале искуства близу до смртта, како што се тунели и светла, малку внимание е посветено на просторната структура на овие искуства или на тоа како луѓето се перцепираат себеси додека се движат низ нив.

Студијата е објавена во списанието „Frontiers in Psychology“.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.