Претходните истражувања сугерирале дека Венера можеби била покриена со океани во древното минато, но новата студија го покажува токму спротивното - никогаш не можело да има поголеми резервоари со проточна вода на неа. Научниците исто така утврдиле дека ние луѓето сме имале среќа, бидејќи слично сценарио можело да се случи на Земјата.

Венера, нашиот најблизок сосед, е слична по големина и густина со Земјата, но во се` друго е многу различна од нашата матична планета.

Додека Земјата е совршено место за живеење, Венера е безживотна планета со атмосфера од отровен јаглерод диоксид која е 90 пати погуста од нашата, облаци од сулфурна киселина и температури на површината што достигнуваат 462 степени Целзиусови, што е доволно жешко за да го раствори оловото.

За да се разбере зошто овие две карпести планети испаднале толку поинакви, тим астрофизичари направиле детална симулација на почетокот на формирањето на планетите во нашиот Сончев систем пред 4,5 милијарди години.

Притоа, тие користеле климатски модели слични на оние што ги користат научниците при симулирање на климатските промени на Земјата, пишува Си -Ен -Ен.

Пред повеќе од 4 милијарди години, Земјата и Венера биле екстремно жешки и покриени со магма.

Океаните можат да се формираат само кога температурите се доволно ниски за водата да се кондензира и да падне во форма на дожд во текот на илјадници години. На овој начин, глобалниот океан се формирал на Земјата во текот на десетици милиони години, додека Венера, од друга страна, останала премногу жешка за таков процес.

Во тој период, Сонцето било околу 25% послабо од денешното, но тоа сепак не било доволно силен фактор за да се излади Венера, бидејќи е втора најблиска планета до нашата матична sвезда. Затоа научниците се прашувале дали облаците можеле да одиграат улога во намалувањето на температурата на таа планета.

Нивниот климатски модел открил дека облаците придонесуваат за климатските промени, но не како што мислевме порано. Имено, тие се собрале на темната страна на Венера, каде што не можеле да ја заштитат дневната страна на планетата од Сонцето. Иако Венера не е секогаш свртена кон Сонцето од едната страна, таа ротира исклучително бавно.

Така, ноќните облаци, наместо да ја заштитат Венера од топлината, всушност придонеле за ефектот на стаклена градина што ја задржал топлината во густата атмосфера на планетата и одржува високи температури, се вели во студијата. Со таква постојана, заробена топлина, Венера е премногу жешка за да кондензира вода и да создаде дожд. Наместо тоа, водата може да постои само во форма на гас, водена пареа, во атмосферата.

Дека нашата планета е нешто поблиску до Сонцето или дека нашата sвезда била со иста сила како што е денес, Земјата можела да ја има истата судбина.

Бидејќи Сонцето било послабо пред неколку милијарди години, нашата планета успеала да се олади доволно за да формира глобален океан.

"Ова е целосен пресврт во нашето мислење. За послабото Сонце отсекогаш се сметало дека е главна пречка за појавата на животот на Земјата. Но, се покажало дека за млада, многу жешка Земја, такво Сонце всушност можело да биде одлична можност “, рече астрофизичарот Емелин Болмонт од Универзитетот во Женева.

Овие наоди покажуваат дека во нашиот сончев систем, може да има различни начини на еволуција на карпестите планети.

Студија наречена Day–night cloud asymmetry prevents early oceans on Venus but not on Earth, објавена е во списанието „Nature“.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.