Но, тоа не е крај на неговата мисија, тоа продолжува да испраќа основни информации за карактеристиките на вселената надвор од Сончевиот систем.

Неодамна испратило изненадувачки податоци на Земјата. Имено, како што Војаџер 2 се повеќе се оддалечувал од Сонцето, густината на универзумот растела.

Ова не е прв пат да се забележи вакво зголемување на густината. Војаџер 1, кој влезе во меѓуѕвездениот простор во 2012 година, откри слична варијација на густина. Затоа, новите податоци од Војаџер покажуваат две работи: дека читањето на Војаџер 1 не било погрешно и дека зголемувањето на густината во вселената може да биде одлика на локалниот меѓуѕвезден медиум.

Границата на Сончевиот систем може да се дефинира на неколку различни начини, а оној што го минале сондите Војаџер е познат како хелиопауза, односно работ дефиниран од влијанието на сончевиот ветер, пишува Science Alert.

Хелиопаузата е област во вселената каде што прекинот на влијанието на Сонцето е дефиниран со притисок, односно каде што притисокот на сончевиот ветер е еднаков на притисокот на честичките на меѓуѕвездениот простор. Ова значи дека сончевиот ветер во таа област не може повеќе да ги надминува ветровите на блиските sвезди и дека неговиот притисок повеќе не е силен за да го истурка или избрка ветерот од меѓуѕвездениот простор.

Просторот во внатрешноста на хелиопаузата се нарекува хелиосфера, а просторот надвор од неа се нарекува ВЛИМ. Хелиосферата изгледа како истегнат балон, со сончевиот систем на едниот крај и опашка на другиот. Предниот дел, „носот“, се насочува кон правецот на орбитата на Сончевиот систем на Млечниот пат.

Двата Војаџери ја претрпеа хелиопаузата во носната област, но на различни места.

Универзумот често се смета за вакуум, но тоа не е точно, не целосно. Густината на супстанцијата е екстремно мала, но сепак постои. Сончевиот ветер во рамките на Сончевиот систем има просечна густина на протони и електрони од 3 до 10 честички на кубен сантиметар, при што густината се намалува како што се оддалечуваме од Сонцето.

Научниците пресметале дека просечната густина на електроните на меѓуѕвездениот медиум во Млечниот Пат, што значи во областа помеѓу ѕвездите, е околу 0,037 честички на кубен сантиметар, а густината на плазмата во надворешната хелиосфера е околу 0,002 електрони на кубен сантиметар.

Како што сондите Војаџер се оддалечувале од хелиопаузата, нивните инструменти продолжија да ја снимаат електронската густина на плазмата преку нејзините осцилации. Војаџер 1 ја премина хелиопаузата на 25 август 2012 година. Кога првпат ги измери осцилациите во плазмата по хелиопаузата на 23 октомври 2013 година, сондата регистрирала плазма со густина од 0,055.

Војаџер 2, кој одел по заобиколен пат летајќи покрај Јупитер, Сатурн, Уран и Нептун, ја премина хелиопаузата на 5 ноември 2018 година. Тој ги измерил осцилациите на плазмата на 30 јануари 2019 година и открил 0,039 електрони на кубен сантиметар; што е многу близу до бројката дадена од Војаџер 1.

Така, двата инструмента пријавиле зголемување на густината. По дополнителното патување, Војаџер 1 открил зголемување на густината на околу 0,13 електрони на кубен сантиметар. Слично е и со другиот Војаџер. Во јуни 2019 година, Војаџер 2 исто така забележал зголемување на густината на околу 0,12 електрони на кубен сантиметар.

Логично е да се праша зошто универзумот надвор од Сончевиот систем е погуст. Едно објаснување е дека линиите на меѓуѕвездени магнетни полиња се зајакнуваат додека лебдат над хелиопаузата, што резултира во електромагнетна нестабилност што ја намалува плазмата на работ на хелиопаузата. Имено, Војаџер 2 забележал посилно магнетно поле отколку што се очекувало кога ја поминал хелиопаузата.

Другото објаснување е дека материјалот што го разнесе меѓуѕвездениот ветер се забавува додека достигне до хелиопаузата, предизвикувајќи еден вид застој.

Се разбира, има и други објаснувања, а понатамошните патувања на сондата Војаџер може да помогнат во откривањето што точно се случува.

Студијата наречена Observations of a Radial Density Gradient in the Very Local Interstellar Medium by Voyager 2 е објавена во The Astrophysical Journal Letters.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.