Хавиер МИЛЕИ, претседател на Аргентина

Задоволство ми е да бидам тука во Унгарија, како прв претседател на Аргентина што ја посетил оваа прекрасна земја.

Земја на која ѝ се восхитувам поради толку многу брилијантни умови, особено поради еден од најголемите генијалци на човештвото, како што е Џон Бој Нојман, и цела традиција на големи математичари.

Понатаму, тоа е земја со огромна историја, голема традиција и, пред сè, симболична земја на борбата против колективистите, без разлика дали се работи за убиствени верзии на колективистите или за добро воспитани, глобалистички, социјалистички или левичарски верзии.

Нација со која ја споделуваме љубовта кон идеите за слободата и со чиј премиер Виктор Орбан нè обединува лично братство и чувство на меѓусебно восхитување.

Исто така, задоволство ми е да бидам дел од уште едно издание на CPAC. Благодарам до организаторите за поканата и за привилегијата повторно да се обратам пред публика која е подготвена да ја води културната борба низ целиот свет.

Верувам дека е од витално значење да се одржи овој пламен жив. Мислам на идеалите за слобода, кои секогаш има такви што се обидуваат да ги изгаснат. Настани како овој помагаат овој оган да се одржи и служат како водич за сите луѓе низ целиот свет.

Денес сум тука да разговарам со вас за еден клучен концепт во управувањето со нашата влада, концепт кој, иако го спроведувавме во пракса од самиот почеток, го преточивме во зборови дури неодамна. Зборувам за ништо помалку од моралот како државна политика.

Накратко, ова е методологија за донесување одлуки заснована на нефлексибилен редослед на приоритети, што сега ќе го објаснам.

Морал, економски просперитет, политичка корист

Како што знаете, секоја одлука донесена во владина улога има три варијабли што треба да се земат предвид. Првата е моралната варијабла, односно дали е етички исправна, како што рекол Марко Аврелиј, кој совршено го сумирал тоа во своите Медитации: ако не е исправно, не го прави; ако не е вистина, не го кажувај.

Втората променлива што треба да се земе предвид е дали мерката е економски ефикасна, односно дали генерира просперитет.

И конечно, на трето место, тука е променливата политичка корисност, која е последна во редот на приоритети; односно, дали е од лична корист за политичарот што ја носи одлуката. За нас, кои размислуваме во однос на генерациите, а не на политичките циклуси, овој редослед е јасен и самоочигледен.

Моралот, она што е морално исправно, односно одбраната на правото на живот, слобода и сопственост, секогаш, без исклучок, е на прво место, а политичката пресметка секогаш, без исклучок, е на последно место.

Оваа морална рамка функционира како платформа, би рекол единствената морална платформа создадена досега, врз која капитализмот на слободниот пазар може природно да се појави, најефикасниот економски систем кога станува збор за генерирање просперитет и богатство и извлекување милијарди луѓе од сиромаштија.

И конечно, токму економскиот раст е тој што на крајот генерира политичка корисност, бидејќи секој политичар под чие владеење неговиот народ напредува ќе пожнее некаков вид политичка корист.

Во Аргентина, 100 години се правеше токму спротивното. Политичарите ја доведуваа во прашање приватната сопственост, печатеа валута без залог, задолжуваа цели генерации што сè уште не се родени и правеа безброј економски и морални абнормалности од секаков вид.

Сите со примарна цел да ги унапредат своите политички кариери на краток рок од секој изборен циклус, на штета не само на материјалната благосостојба на нивниот народ, туку и на нивниот морален интегритет. И со ова мислам дека политичарите ја пренесуваат својата опсесија со краток рок на пазарот и населението, принудувајќи ги да се прилагодат на сè поограничените временски рамки.

Со други зборови, државата, која треба, повеќе од кој било друг актер во општеството, да се залага за долгорочните интереси на една нација, на крајот е неспособна да размислува дури ни три години однапред.

На овој начин, процесот на цивилизација е обратен, туркајќи ги луѓето кон состојба на варварска непосредност каде што секојдневието има предност пред идните планови. А ова никаде не е појасно отколку во инфлаторните периоди, каде што неизвесноста околу утрешните цени води до уништување на денешното штедење и производство.

Така наследивме земја која го повторуваше ова штетно однесување со години и години, што нè остави кон крајот на 2023 година на работ на најлошата криза во нашата историја, со стапка на инфлација од над 200% и директно насочена кон хиперинфлација, бидејќи имавме дневна стапка на инфлација од 1,5%.

Благодарение на доследната примена на нашите политики, успеавме да ја вратиме земјата на нозе. Тоа значи дека од стапка на инфлација која се движеше околу 15.000% годишно, се префрливме на стапка на инфлација која моментално е околу 30% и веројатно, кон крајот на нашиот мандат - овој прв мандат, да речеме - конечно ќе ја елиминираме.

Во економската сфера, стремежот кон политичка целисходност ги наведе нашите политичари постојано да се задолжуваат за да се финансираат себеси и своите соработници. Кога дојде време за враќање, бидејќи прилагодувањето на трошењето и почитувањето на договорите изгледаше политички неприфатливо, тие одлучија постојано да не ги отплаќаат нашите долгови, поткопувајќи ја меѓународната доверба на нашата земја и нејзиниот капацитет за економски раст.

Бидејќи тоа не беше доволно за да се спречи компулсивното трошење, тие продолжија да го прават тоа, но финансирано со издавање валута, еродирајќи ги платите на сите Аргентинци и уништувајќи ја нашата валута, од која отстранивме 13 нули во последователни инфлаторни процеси што вклучуваат две хиперинфлации без војна и трета што успеавме да ја избегнеме навреме кога го презедовме нашиот мандат.

И сето ова се случи во контекст на високи даноци и прекумерна регулација што ја направи трговијата неодржлива. Несомнено, лудоста на јавните трошоци, што резултираше со хроничен фискален дефицит, отсекогаш беше водена од најнесериозните политички потреби на лидерите.

Историјата предупредува: од Советскиот Сојуз, преку Венецуела до Куба

Сто години, нашите политичари, без разлика дали од злоба или од незнаење, веруваа дека централизираното планирање е оптималниот пат кон економска ефикасност. Ова беше колосална грешка што нè доведе до целосен неуспех. Се упативме директно кон Куба, со непосредна попатна станица во Венецуела.

Но, овој избор не е единствен само за Аргентина; може да се смета за константа низ целата човечка историја. Сите западни земји страдале во поголема или помала мера од фаталната ароганција на политичарите.

Да земеме само еден пример: Советскиот Сојуз, кој ветуваше рај на земјата, на крајот предизвика смрт на 100 милиони луѓе и враќање на канибализмот во ера кога глобалниот тренд беше просперитет.

Големиот експеримент, како што го нарекоа некои западни социјалистички интелектуалци, од удобноста на нивните просперитетни земји, отиде дотаму што им наметна долги затворски казни на оние кои, очајно, поради гладот генериран од нивниот неуспешен систем, крадеа шака брашно или клас пченка.

Или што е со Куба, која по речиси 70 години од револуцијата што значеше само за семејството Кастро, го остави населението заглавено во апсолутна беда, а оваа недела мораше да објави промена во својот економски модел; со други зборови, тие имаат своја перестројка, и сигурно пред средината на годината, под водство на тој голем човек, Доналд Трамп, веројатно ќе видиме слободна Куба.

Во секој од овие случаи, можеме да видиме дека овие ужасни одлуки, кои ја жртвуваа слободата на олтарот на наводната ефикасност, беа водени од политичка целесообразност. Планирањето им дава на комунистите на власт неограничени ресурси да прават што сакаат. А сите овие грешки и зла се случија затоа што тие напуштија било какво размислување за моралот, или поточно, постапија според сопствениот искривен морален кодекс.

Затоа ги нарекуваме комунисти оние кои сакаат да го следат истиот пат во западните земји, кои успеаја да акумулираат богатство правејќи го токму спротивното. А тоа важи и за оние кои се добро воспитани, добро воспитаните социјалисти, кои се опкружуваат со добри луѓе и кои, длабоко во себе, диктираат политики што ги истребуваат народите.

Бидејќи иако тие секогаш ги негираат последователните неуспешни експерименти и се обидуваат да се дистанцираат, нарекувајќи се себеси социјалисти или социјалдемократи, тие ги делат истите принципи.

Реформи без компромис: „невозможни“ потези во пракса

Поради сите овие причини, како што веќе објаснив, ние го зедовме спротивниот пат. Иако сите велеа дека е невозможно, во нашиот прв месец на функцијата направивме најголемо прилагодување на јавните трошоци во историјата на човештвото за да ги покриеме отплатите на долгот и со тоа да почнеме да го враќаме кредибилитетот на нашата земја.

За да ви дадам претстава за обемот, ги намаливме јавните расходи во реални услови за 30%, односно прилагодување на БДП за што рекоа дека е невозможно да се направи во текот на еден мандат, а ние го направивме тоа за еден месец.

Бидејќи во една гигантска држава што ги експлоатира своите граѓани, фер работа што треба да се направи е, пред сè, да се намали големината на државата. Иако сите велеа дека тоа е невозможно, шест месеци од нашиот мандат ги елиминиравме сите извори на монетарна емисија за да престанеме да ги измамуваме Аргентинците и да ја вратиме довербата во нашата валута, фундаментален услов за економски раст.

Поточно, ова се однесува на квазифискалниот дефицит, односно дефицитот на Централната банка, кој беше околу 10% од БДП, а ние успеавме да го поправиме тоа за шест месеци. Ова значи дека во шесте месеци од нашата администрација направивме прилагодување од 15% од БДП; со други зборови, вративме речиси 90 милијарди долари на народот на Аргентина.

Иако сите велеа дека е невозможно, ние почнавме постепено да ја отвораме нашата економија за да можат нашите вистински конкурентни сектори да се натпреваруваат глобално и да напредуваат, а Аргентинците да можат да пристапат до стоки од врвен квалитет по најдобри цени. И нема да се смириме додека не станеме најслободната и најотворената нација во светот.

Како резултат на усвојувањето на овие мерки, благодарение на нашиот морален компас, успеавме да ја намалиме сиромаштијата од 57% на 30%. Тоа значи дека извлековме повеќе од 15 милиони Аргентинци од сиромаштија и почнавме да добиваме инвестиции во нашата земја од приближно 100 милијарди долари.

За европските политичари најважно е дали нешто е погодно за нив, а не дали е морално и економски исправно

Тука во Европа, напротив, тие со децении го користат спротивниот пристап кон донесување одлуки, исто како што се случи во Аргентина, иако со различно темпо: прво анализираат што е погодно за политичарот или бирократот, потоа што е економски ефикасно и, конечно, анализираат што е морално исправно, ако воопшто го прават тоа, и секогаш го прават тоа маскирано како доблест.

Во име на сочувство, тие ја нападнаа сопственоста. Во име на еднаквоста, тие ја уништија заслугата. Во име на празен универзализам, тие го предадоа суверенитетот на своите нации на неизбрани бирократи.

Секој пат кога европската политика донела лоша одлука, таа го правела тоа имајќи ја предвид благородна кауза. И тоа е трикот, тоа е стапицата, бидејќи зад секоја благородна кауза лежи многу специфична политичка равенка: создавањето зависни лица е создавање гласачи.

Секоја субвенција е купен глас. Секоја регулатива е платена услуга. Секоја отворена граница е проширен список на гласачи. Тие не го прават тоа од сочувство; го прават тоа затоа што им одговара, и го завиткуваат со хуманитарно знаме за никој да не се осмели да ги праша.

Да ги земеме, на пример, економската политика и имиграциската политика.

Како што сите знаеме, Европа се гордее со тоа што е држава-дадилка, односно зема пропорционално од оние што генерираат најмногу богатство, кршејќи го принципот на сопственост и еднаквост пред законот во тој процес, за да го прераспредели на остатокот од општеството во форма на услуги.

Со други зборови, тие ја гледаат економијата како пита. Тие се фокусирани на управување и одлучување кој ќе добие кое парче, наместо да се фокусираат на тоа питата да расте. Ова води до економска стагнација, каква што гледаме во регионот веќе некое време.

И колку подалеку е оддалечен врвот на моќта од поединецот, толку се полоши последиците од овој обид за планирање.

Националното потчинување на едностраните диктати на наднационалните тела го заменува суверенитетот и индивидуалните слободи со каприците на бирократите на власт.

Кога моќта е одвоена од одговорноста што доаѓа со претставувањето, таа многу брзо може да се претвори во тиранија.

Всушност, во својот неодамнешен говор, мојот драг пријател Сантијаго Абаскал го спомена тиранинот што го имаат во Шпанија.

Ако на ова го додадеме и проблемот со имиграцијата, која неселективно го зголемува бројот на приматели на парчиња од колачот без никаков услов за придонес од каков било вид, на крајот го измамуваме населението кое плаќало даноци толку години, враќајќи им систем на пат кон колапс.

Како резултат на оваа акција, Европа остана без раст, без владеење на правото, а денес е очигледно дека нејзините лидери останаа и без никаков политички кредибилитет.

И ништо од ова не треба да нè изненади, бидејќи како што вели поговорката: можеме да ја игнорираме реалноста, но никогаш не можеме да ги игнорираме последиците од игнорирањето на реалноста.

И со ова мислам на нешто што изгледа очигледно, но што политиката го замаглува: идеите не се апстрактни. Идеите имаат реални последици во животот на луѓето.

Орбан прв предупеди: Западот е во опасност, а Европа извршува самоубиство

Кога едно општество избира слобода, работите се подобруваат. Го гледаме ова во Аргентина. Кога едно општество избира социјализам, работите се влошуваат. Го видовме тоа во Советскиот Сојуз, го гледаме тоа на Куба, го гледаме тоа во Венецуела и го видовме тоа за време на 100-те години прогресивен пад во Аргентина.

Не е прашање на среќа, или природни ресурси, или историја или географија; тоа е прашање на одлуки.

Нациите што ја прифаќаат слободата, приватната сопственост и моралниот поредок на западната цивилизација просперираат. Оние што ги напуштаат, секогаш пропаѓаат, без исклучок.

Затоа, она што е во прашање на секои избори не е само кој владее, туку и која насока ја зема народот, а таа насока е важна.

Затоа премиерот Орбан и унгарскиот народ се многу јасни во врска со тоа.

Откако од прва рака ги искуси ужасите на комунизмот, оваа земја сега се соочува со истиот дух што го опишувам. Тие ја положија својата доверба во решителноста и храброста на премиерот Орбан да ги води напред. И тој е секако некој достоен за восхит за неговата огромна задача.

Така, Унгарија стана земја која избира да го прави она што е исправно, наместо она што е општествено прифатливо.

Оваа непопустлива акција ги наведе цврсто да стојат на својата имиграциска политика, спротивно на остатокот од регионот што вршеше притисок врз нив да ги отворат своите граници.

Обратно, Европа, поради тоа што направи она што ги направи политичарите да изгледаат добро во насловите на весниците, сега се соочува со непропорционална криза во оваа област и во многу други области.

Во оваа смисла, чувствувам дека мојот пријател Виктор и јас имаме нешто важно заедничко: двајцата почнавме да ги водиме овие битки долго пред да стане популарно да се водат.

Кога во Аргентина реков дека социјализмот нè уништува, бев отпадник. Не бев поканет на програми, ниедна партија не ме викаше, новинарите ме гледаа како да сум луд, а сепак продолжував да го кажувам тоа затоа што тоа беше исправното нешто што требаше да се направи.

Виктор, во меѓувреме, беше првиот што застана пред цела добронамерна Европа и го кажа она што никој не сакаше да го чуе: дека Западот е во опасност, дека Европа извршува самоубиство, дека неконтролираната масовна имиграција не е чин на великодушност, туку чин на неодговорност кон сопствениот народ. Тој го кажа тоа кога сè уште го чинеше скапо да го каже. Тоа се нарекува храброст.

Денес, години подоцна, настаните ги оправдаа оние кои ја кажаа вистината на време. И токму тоа го разликува државникот од политичарот: државникот ја кажува вистината пред да биде соодветно да се каже.

Затоа, мојата порака вечерва до сите вас е оваа: кога злото и злите луѓе преовладуваат како норма, наша должност е да ја браниме етиката, моралот, правдата и вистината со поголема храброст од кога било досега.

Без разлика колку се трудат, без разлика колку инвестираат во ресурси, без разлика колку закони наметнуваат, не смееме да бидеме убедени дека лошото е добро. Лошото е лошо, дури и ако милиони луѓе го бранат тоа.

Во овој поглед, би сакал да додадам една фраза од романот „Енеида“ на Вергилиј, која Лудвиг фон Мизес ја повторуваше.

Прво ќе го кажам на латински, иако очигледно ќе го изговорам ужасно погрешно, но ќе се обидам.

И вели: „Tu ne cede malis, sed contra audentior ito“, односно никогаш не се предавај на злото, туку бори се против него со поголема сила. И Виктор сигурно го прави токму тоа.

Светот е пред нов поредок - Унгарија и Аргентина го разбираат тоа и затоа ги поддржуваат иницијативите на Трамп

Денес се соочуваме со преуредување на светскиот поредок, а начинот на кој ќе се вклучиме во овој нов свет што се раѓа ќе ја одреди судбината на нашите нации.

Ерата на глобална соработка без морален компас е завршена. Премногу институции создадени за посредување во конфликти и гарантирање мир се заробени од бирократи кои ги претворија во инструменти за наметнување идеолошка агенда врз луѓето.

Она што требаше да биде непристрасен судија стана актер со своја агенда, а резултатот е јасен за гледање.

Времињата на промени бараат точна дијагноза, калибриран морален компас и храброст за дејствување.

Во овој свет, јазот меѓу слободните нации и потчинетите нации сè повеќе ќе се продлабочува. Унгарија и Аргентина се две нации кои го разбираат ова многу добро и ги прифаќаат ветровите на промените.

Затоа ги поддржуваме иницијативите како онаа на претседателот на Соединетите Американски Држави, Доналд Трамп.

Кога земјите што делат исти принципи дејствуваат решително и координирано, се постигнува вистински напредок без да се заглавиме во инерцијата или двосмисленоста што често ги парализира одредени меѓународни организации.

Аргентина се придружи од првиот ден затоа што веруваме во дипломатија која презема ризици за да постигне мир.

Во нашата земја, овој пат веќе почнува да дава конкретни резултати. Макроекономската стабилност, непоколебливото почитување на приватната сопственост, одбраната на животот и враќањето на јасни правила ја вратија предвидливоста, инвестициите и растот.

Овој процес не остана незабележан во регионот или во светот. Сè повеќе земји го гледаат ова искуство како репер и почнуваат да следат сличен пат.

На пример, Аргентина сега е во позиција да ја гарантира енергетската безбедност на Европа. Доживуваме златна треска во инвестициите во енергетиката.

Замислете дека до 2030 година ќе извезуваме над 30 милијарди долари годишно.

Со години, Европа се стреми кон енергетска независност. Ние ви нудиме нешто подобро: сигурен партнер со огромни резерви и влада која ги почитува своите договори.

Така, Аргентина се враќа на водечка улога, не преку наметнување, туку преку пример и она што има да му го понуди на светот, водејќи пошироко движење кое се стреми да ја врати величината на Америка врз основа на слободата.

Тоа движење веќе има име на нашиот континент: одлуката Америка повторно да стане голема.

Тоа е убедувањето дека само врз основа на слобода, ред и почитување на вредностите што ја создадоа нашата цивилизација е можно да се изгради иднина на просперитет.

И истото тоа убедување сега почнува да добива на сила во Европа.

Европа не треба да се реинвентира, туку треба да се открие себеси одново, да се врати на своите корени, да ја поврати довербата во својата историја и да ја остави зад себе логиката на трајна вина.

По овој пат, Унгарија зазема централно место, а Виктор Орбан стана еден од најјасните и најхрабрите гласови во задачата за враќање на Европа на вистинскиот пат.

Сега, Унгарија се приближува кон нова пресвртница каде што два спротивставени морални модели се во прашање за да ја водат земјата во наредните години.

Тој комунизам што некогаш се појавуваше под советското знаме сега се покажува под друга маска; се крие зад повеќе благородни и хуманитарни цели, сите навидум независни, но тесно поврзани со заедничка агенда на војна против традицијата и омраза кон сè што сметаме за добро, убаво и свето.

За неколку недели, унгарскиот народ повторно ќе проговори.

Денес, повеќе од кога било, мора да бидеме јасни за тоа што е навистина во прашање.

Она што Унгарија ќе го одлучи ќе одекне низ цела Европа, бидејќи кога една нација цврсто стои против притисоците на политичката коректност, таа им покажува на другите земји дека е можно да се спротивстават и да победат.

Кога една нација одлучува да ја брани слободата, своите семејства, своите граници и своите традиции, таа ги потсетува другите земји, анестезирани од инженерите на декаденцијата, дека сè уште има време за реакција.

И кога лидер како Виктор Орбан се впушта во таа борба без да побара дозвола, тој станува светла точка за сите нас кои не прифаќаме дека судбината на Западот е управуван самрак.

Драг пријателе Виктор, ја имаш нашата почит, нашето восхитување и нашата поддршка.

Унгарија во вас има лидер со исклучителна храброст и неопходен глас за иднината на Европа.

И сите ние кои ја водиме оваа битка во име на слободата знаеме дека кога државникот цврсто стои во одбрана на својот народ, тој не само што ја штити својата нација, туку и му враќа надеж на светот.

Затоа, ви благодарам на сите многу. Бог да ја благослови Унгарија, Бог да ја благослови Аргентина, нека небесните сили бидат со нас и да живее слободата!

Ви благодарам многу на сите.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.