Експериментите сугерираат дека овие органски молекули можат да издржат зрачење веднаш под мразот, што ги прави достапни за идните роботски сонди без потреба од длабоко дупчење, пишува SciTech Daily.

За Европа, месечината на Јупитер и Енкелада, месечината на Сатурн, постојат докази за океани под дебел слој мраз. Според експериментот на НАСА, доколку овие океани се способни да поддржуваат живот, знаците на тој живот, во форма на органски молекули како што се амино киселини и нуклеински киселини, би можеле да преживеат веднаш под површинскиот мраз и покрај суровото зрачење на овие светови. Роботските сонди, кои би можеле да бидат испратени до овие природни сателити во потрага по живот, не би морале да копаат длабоко за да пронајдат аминокиселини кои преживеале промена или уништување со зрачење.

- Врз основа на нашите експерименти, безбедносната длабочина на земање примероци за аминокиселините на Европа е околу 20 сантиметри на високите географски широчини на задната хемисфера (хемисферата спротивна на насоката на движењето на Европа околу Јупитер) во област каде што површината не е многу нарушена со удари на метеорити. „Не е потребно земање примероци од подземјето за да се детектираат аминокиселините на Енкелада, овие молекули ќе преживеат радиолиза (разградување со зрачење) на која било локација на површината на Енкелада на помалку од неколку милиметри од површината“, рече Александар Павлов од Центарот за вселенски летови Годард на НАСА во Гринбелт, Мериленд, главен автор на труд во списанието Астробиологија.

Ледените површини на овие месечини веројатно се непогодни за живеење поради зрачењето од честичките со голема брзина заробени во магнетните полиња на нивните матични планети, како и поради моќните настани во длабоката вселена, како што се ѕвездите што експлодираат.

Истражувачкиот тим користел амино киселини во експериментите за радиолиза како можни претставници на биомолекули на ледените месечини. Амино киселините може да се создадат со живот или со небиолошка хемија. Сепак, пронаоѓањето на одредени видови на аминокиселини на Европа или Енкелада би било потенцијален знак за живот, бидејќи тие се користат од организмите на Земјата за да градат протеини, кои се од суштинско значење за животот, бидејќи се користат за создавање ензими кои ги забрзуваат или регулираат хемиските реакции и да се создадат структури.

Амино киселините и другите соединенија од подземните океани може да се изнесат на површината со активност на гејзерот или со бавно мешање на ледената кора. За да го процени опстанокот на аминокиселините на овие светови, тимот измеша примероци од аминокиселини со мраз изладен на околу минус 196 степени Целзиусови во затворени, безвоздушни ампули и ги бомбардираше со гама зраци, еден вид високофреквентна светлина, во различни дози. Бидејќи океаните можат да содржат микроскопски живот, тие исто така го тестираа опстанокот на амино киселините во мртвите бактерии во мразот. Конечно, тие тестираа примероци од амино киселини во мраз измешани со силикатна прашина за да го разгледаат потенцијалното мешање на материјалот од метеоритот или внатрешноста со површинскиот мраз.

Експериментите дадоа клучни податоци за одредување на стапките на разградување на аминокиселините, наречени константи на радиолиза. Со овие податоци, тимот ја искористил староста на површинскиот мраз и зрачењето на животната средина на Европа и Енкелада за да ја пресметаат длабочината на дупчењето и локациите каде 10 проценти од амино киселините би преживеале радиолитичко уништување.

Иако експериментите за тестирање на опстанокот на аминокиселините во мразот биле направени и претходно, ова е првиот што користи помали дози на зрачење кои не ги разградуваат целосно амино киселините, бидејќи само ги менува или деградира доволно за да биде невозможно да се каже дали тие се потенцијални знаци на живот.

Ова е, исто така, првиот експеримент со кој се користат условите на Европа и Енкелада за да се процени опстанокот на овие соединенија во микроорганизмите и првиот што го тестира опстанокот на амино киселините измешани со прашина. Тимот откри дека амино киселините се разградуваат побрзо кога се мешаат со прашина, но побавно кога доаѓаат од микроорганизми.

- Бавните стапки на уништување на аминокиселините во биолошките примероци под површинските услови на Европа и Енкелада го поддржуваат случајот за идни мерења за откривање животи од сондажни мисии на Европа и Енкелада. Резултатите покажуваат дека стапките на деградација на потенцијалните органски биомолекули во областите богати со силикон на двете месечини се повисоки отколку во чистиот мраз, така што идните мисии во Европа и Енкелада треба да бидат внимателни кога земаат примероци од локации богати со силикон на двете ледени месечини - додава Павлов.

Можното објаснување зошто аминокиселините опстојуваат подолго кај бактериите ги вклучува начините на кои јонизирачкото зрачење ги менува молекулите - директно со кршење на нивните хемиски врски или индиректно со создавање реактивни соединенија во близина кои потоа ја менуваат или разградуваат молекулата од интерес. Можно е материјалот на бактериската клетка да ги заштитил амино киселините од реактивни соединенија создадени од зрачењето.

Познавањето на длабочините и локациите каде што аминокиселините можат да преживеат од зрачењето може да помогне во планирањето на идните мисии и да ги зголеми шансите за откривање знаци на живот на овие интригантни светови.

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.