Култура

Ангеловски: Растевме со радиодрама и театар, напливот на технологии ги промени и театарот и филмот

Годинава Коле Ангеловски беше прогласен за лауреат на 11. Интернационален театарски фестивал „Св. Јоаким Осоговски" во Крива Паланка.

Коле Ангеловски е театарски и филмски актер, режисер, сценарист, писател и раскажувач, драматург, чиј творечки опус е броен и разновиден, а бројни се и наградите и признанијата што ги добил за петдецениската работа, меѓу кои наградата на Град Скопје „13 Ноември" и државната награда за животно дело „11 Октомври". Годинава Коле Ангеловски беше прогласен за лауреат на 11. Интернационален театарски фестивал „Св. Јоаким Осоговски" во Крива Паланка. На официјалната церемонија на доделување на признанието беше прикажан и биографски филм за Ангеловски, а се промовираше и неговата книга „50 години Драмски и клоцата во…". Тоа беше повод да поразговараме со Ангеловски за неговата досегашна и тековна работа, за неуморното дејствување во тетарската и филмската уметност.

Имате бројни признанија, награди за вашата петдецениска плодна работа за улогите што сте ги глумеле, за претставите што сте ги режирале, но што значат за вас ваквите награди, именувани како признанија за животно дело?

Ваквите награди се специфични, да, ги имам многу, од „13 Ноември" наградата на Град Скопје, „11-октомвриската" државна награда, десетина за животно дело, сè до оваа од театарскиот фестивал во Крива Паланка, која, мора да кажам, ми е еднакво драга, ме изненади и ме израдува истовремено, бидејќи е во чест на љубовта, ентузијазмот на овие луѓе посветени на театарот, кои сакат да направат нешто убаво за граѓаните. Иако нема театар во Крива Паланка, сакаат да им ги прошират светогледите на граѓаните, затоа ем ми е убаво ем ми е драго што годинава сум јас лауреат на фестивалот.

Како вие, дете на свештеник, необично за тоа време, крај на 50-тите години од минатиот век, одлучивте да заминете на актерска и филмска академија во Белград? Што беше пресудно да решите дека тоа ќе биде ваша идна животна професија и преокупација, сè до ден-денес?

Има една многу интересна случка со силен ефект врз мене, мојата прва средба со театарот, толку јака што во подоцнежниот живот ме поттикна театарот и филмот да бидат мој светоглед. Тетка ми беше глумица и ме однесе во театар, а јас имав само пет години. Тоа беше во оној оригиналниот театар што го изградил Бранислав Нушиќ пред Втората светска војна, денешен МНТ. Тетка ми ме одведе на детска претстава со марионети во која таа глумеше, т. е. позајмуваше глас и раководеше со една од улогите. Ме смести во ложа блиску до соблекувалните и претставата почна. Беше некоја детска бајка, со воз на сцената, кој одеше на сите страни, со шумска сцена, а јас, во една од улогите, во желката го препознав гласот на тетка ми. Кога заврши претставата, ја видов желката како се доближува кон мене, се движи на сцената, а јас се фрапирав – желката одеше до гардеробите и кога тетка ми ги закачи командите за марионетата, желката умре. Тоа за мене беше толку силен момент, со интензивен ефект, кој предизвика лавина емоции кај мене што јас недвојбено родив желба да бидам дел од светот на магијата на театарот. Како младинец бев долго време член на детската радиодрама, подоцна заминав на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград, а оттаму ви е познато.

Денешните генерации живеат во комплетно поинаков свет, со социјални мрежи, без квалитетна аудио и аудиовизуелна понуда што ќе ги привлече, ќе ги анимира и ќе ги едуцира. Што мислите за тоа, можат ли да се променат нештата?

Денес речиси нема радиодрами, многу е променето буквално сè. Оваа дигитализација и наплив на технологија, мобилни телефони, комплетно го променија животот. Повеќе ништо не е исто, не е како што беше, а мислам дури и дека многу скоро и телевизиите ќе престанат да работат, ќе бидат непотребни. Веќе ниту една телевизија, освен дневници и разговори во живо, нема никаква продукција. Песните ги снимаат пејачи, им ги даваат на телевизиите, се купуваат евтини серии, а нема сопствена продукција. Дури и што е многу чудно и интересно, и спортските натпревари што се емитуваат од кај нас, оние поголемите, преносите не ги вршат наши македонски екипи, туку доаѓаат странски екипи, зашто нашите не ги исполнуваат потребните технички услови. Мислам дека во иднина ќе има големи продукции, приватни компании со големи буџети што сервираат готови продукти по целиот свет, како што немаме ние ни индустрии, нема автомобилска индустрија во државата, порано барем „фиќо" се произведуваше, ама нешто се произведуваше. Веќе нема ни такви силни театарски претстави како порано, ќе се сведеме на домати и пипер, на земјоделство, како што тргнале нештата, а ќе нема ни работна сила, па којзнае до каде ќе оди ова…

Во вашата биографија се запишани над 60 филмски улоги, 140 режирани претстави, импозантна бројка остварувања за еден работен век, од улогата во „Саша", преку режија на „Викенд на мртовци", до денес. Како се достигнува таква богата продукција, што е главниот катализатор на работата?

Само за претставите, околу 140, ако една се работи во просек по два месеци, имам 280 месеци непрекината работа. И тука нема запирање, едноставно се движите, влегувате во работата и врвите. А работите се сосема различни, филм и претстава се неспоредливи и бараат различни нешта. Снимањето филм е преубаво, особено како глумец, се дружиш околу два – три месеци со екипата, сè е убаво, убава енергија. Да режираш филм е многу тешка работа, најтешка, дури ужасна. Секој што ќе рече ќе режира филм, уште во истиот момент наидува на пречки, се мешаат партии, други фактори, па за да дојдеш до средства за работа е макотрпно. Јас, на пример, по „Викенд на мротвци" чекав триесет и кусур години за да добијам средства да снимам филм. Ми одобрија пред две години, за филмот „Ах, љубов моја", околу 200.000 евра, што е минорна сума, да не речам смешна, бидејќи во тоа немаш ниту за плакати, билборди, за многу малку потребни нешта. Се знае дека други режисери работат со милионски суми, а многу повеќе пари им се доделуваат и на дебитанти. И мора да кажам, дури и никој не го интересира постпродуктивно, дали ќе се пушти некаде тој филм, не се промовира, па потоа, кој ќе го види – се нема интерес. Додека, пак, да режираш во театар е многу убаво, иако умеат и тука да се вмешаат политики. Сепак, добиваш некаков буџет за работа, имаш други луѓе кои се грижат за гардероба, сцена, одржуваш проби со глумците и има убава енергија. Едноставно, задоволство е да се работи со глумците, без разлика дали е тоа во Скопје или во Штип, Битола, Велес.

Кога сме кај претставите во најава, најавувате претстава со Чорески и Костовска, со други театри од државата.

Има еден многу убав текст, еколошки, претставата „Залив", со која конкуриравме со Благоја Чоревски и Марија Костовска на годишната програма на Министерството за култура, но не добивме средства, а текстот е одличен и имам екипа од двајца врвни мајстори на актерската игра, па следува период во кој ќе договараме дали во Драмски тетар ќе ни дозволат да работиме, а да ја прикажуваме како самостоен проект. На крајот на годинава треба да работам една интересна претстава за прилепскиот театар, кој на 18 февруари 2020 година слави 70 години тетатар. Тоа ќе биде текст за „Перо, Миле и Нова година", која е многу апсурдна приказна, англиски е текстот, а јас го преведов и го адаптирав. Темата на претставата е трагична, сентиментална приказна во која ќе играат само ветераните на прилепскиот театар. Сè на сè, работам сè уште, работејќи го она што ме прави среќен и ми причинува задоволство.

Можете ли да издвоите некое филмско остварување, улога, претстава што на каков било начин е посебна за вас?

Има претстави или филмови што многу ми се драги, а за нив не сум добивал награди, па ми се драги на свој начин, за други, пак, сум добивал награди и тие ми се драги. Но од оние драми што сум ги режирал, нормално, би ја издвоил „Солунски патрдии", зашто тоа е можеби и светски рекорд, една претстава да биде 29 години на репертоарот, да се игра редовно и да играат истите глумци кои почнале пред 29 години, почнувајќи од Гоце Тодоровски и Ванчо Петрушевски, кои беа студенти кога почнаа и отидоа во пензија со оваа претстава. Има претстави што се играат и подолг временски период, повеќе години, но со различна екипа глумци. Но овие глумци во „Солунски патрдии" се непроменети, секако, имало периоди кога во одредено прикажување не биле во можност да се појават, па биле заменувани, но пример Гоце Тодоровски нема испуштено ниту едно поставување на претставата досега, ги има одиграно сите прикажувања во овие 29 години, колку што живее на сцената. И со оваа претстава има една интересна случка, кога Ванчо се разболи, претставата распродадена, 350 билети продадени, не може да се откаже, а Игор Џамбазов постојано како студент ги следеше пробите и пред претставата нема кој да го замени Ванчо, Игор вели: „Јас ќе играм." Се зачудив, му велам: „Како без ниту една проба, не е можно", но тој се нафати, а одигра маестрално, од сцени, реплики, до мизансцени… беше феномен. Така што оваа претстава е многу карактеристична и особено ми е драга.

Ваква работа значи и долги отсуства од домот, семејството. Како тие, вашата сопруга, фамилијата, го поднесуваа тоа, бидејќи во обраќањето кога ја примивте наградата лауреат – рековте вашата сопруга не ја обожавала вашата професија?

Работењето на театар и филмови, особено на филмските ангажмани, значи долги месеци работа надвор од дома, понекогаш месеци, гастарбајтерски сум работел, да речам во Босна и Херцеговина сум проживеал вкупно пет години. Секако дека сум отсуствувал и сум бил далеку од дома, а по моите стапки не тргна ниту едно од моите деца, едната ќерка ми е во опера, работи сценско-уметничка дејност. Она што ми импонира е тоа што јас застапувам тип работа што публиката ја сака, за да ужива кога ќе дојде на претстава, да се ослободи од секојдневните грижи, да дојде два часа и да се смее и да се чувствува убаво. Тоа ми дава позитивен фитбек и мотив за работа, но тоа, од друга страна, критичарите не го ценат, па пишуваат и критики, но тие критичари си остареа и некои веќе се откажаа од таа работа, а јас еве уште си работам и создавам убави нешта на задоволство на публиката./МИА

Крадењето авторски текстови е казниво со закон. Преземањето на авторски содржини (текстови) од оваа страница е дозволено само делумно и со ставање хиперлинк до содржината што се цитира.

Живот

Свадба од пеколот: Врз сватовите фрлаат молотови коктели, горат луксузни автомобили... (ВИДЕО)

Пет запаливи направи беа фрлени пред местото за свадби во Бирмингем кога тројца мажи го нападнаа местото и запалија два луксузни автомобили.

Инцидентот на свадбата се случил околу 20:30 часот во среда пред Ројал Шалимар Хол на Хајгејт Роуд, во областа Спаркбрук во градот, објавува „Сан“. И покрај сериозноста на нападот, никој не беше повреден, иако молотовите коктели наводно поминале многу блиску до луѓето надвор од местото.

Снимките што кружат на социјалните мрежи покажуваат како гостите панично бегаат од местото додека два супер автомобили, за кои се верува дека се Ламборџини и Мекларен, се зафатени од пламен. Густ чад се издига од возилата.

Полицијата на Западен Мидлендс започна истрага, прегледувајќи снимки од безбедносните камери и земајќи изјави од сведоци. Според британските медиуми, тројца мажи, сите облечени во црно, биле снимени на безбедносните камери надвор од местото кратко пред нападот, објавува „Сан“.

Еден од напаѓачите наводно запалил три молотови коктели и ги фрлил кон Ројал Шалимар. Еден од нив ја погодил фасадата на местото, кое во тој момент било исполнето со неколку стотици луѓе.

Потоа еден од тројцата мажи ја преминал улицата и фрлил уште два запалливи направи кон два супер автомобили паркирани пред местото на настанот.

Двата автомобили се запалиле, а фотографиите од местото на настанот покажуваат големи пламени и облаци од чад.

Особено загрижувачки е фактот што запаливите направи наводно поминале многу блиску до деца и бебе кои биле надвор од местото на настанот. Еден од гостите наводно дури и шутнал еден од направите за да спречи да се стркала под еден од автомобилите.

🚨 WATCH | BIRMINGHAM | PETROL BOMBS THROWN ONTO A ROW OF SUPERCARS.

A LAMBORGHINI AND MCLAREN GO UP IN FLAMES 🔥 pic.twitter.com/MHesfyr310
— Rafan The Road Runner (@Losrafascartel1) August 20, 2026

Вработените на местото на настанот веднаш реагирале и користеле противпожарни апарати за да го локализираат пожарот, пред пожарникарите и полицијата да пристигнат на местото на настанот.

По нападот, тројцата осомничени наводно избегале кон Моул Роуд, каде што влегле во бел Фолксваген Голф и се оддалечиле од областа.

Полицијата на Западен Мидлендс соопшти дека е во тек истрага, а снимките од безбедносните камери се прегледуваат, а полицајците разговарале со сведоци.

„За среќа, нема пријавени повредени“, изјави портпаролот на полицијата.

Противпожарната служба на Западен Мидлендс потврди дека била повикана на Хајгејт Роуд кратко по 20:30 часот поради пријави за намерно запалени две возила.

На местото на настанот е испратено противпожарно возило од станицата Хајгејт. Пожарникарите го изгаснаа пожарот и едно од возилата го однесоа на безбедно.

🚨 BREAKING | Royal Shalimar, Highgate Road, Birmingham — Supercars Torched in Suspected Petrol Bomb Attack.

Someone has thrown what appears to be three petrol bombs at a row of supercars parked outside Royal Shahmila restaurant on Highgate Road.

A McLaren and a Lamborghini are… pic.twitter.com/4KoLUWB2ly
— Rafan The Road Runner (@Losrafascartel1) August 19, 2026

Никој не е повреден, соопшти противпожарната служба, додека полицијата остана на местото на настанот. Противпожарните екипи го напуштија местото на настанот во 21:07 часот.

Полицијата апелира до секој што има информации за нападот или кој може да помогне во идентификувањето на сторителите да се јави.

Нападот се случил додека неколку стотици луѓе биле во салата за свадбена церемонија, претворајќи ја ноќта на прослава во сцена на паника за неколку минути - со луксузни автомобили во пламен, запаливи направи и гости кои панично бегаа за да избегаат од нападот.

Тагови: Молотови коктели свадба

Свет

Мелони: Верував дека со Трамп ќе биде полесно, но испадна поинаку

Пред да стане премиерката со најдолг стаж во историјата на Италијанската Република, Џорџија Мелони даде интервју за „Њујорк тајмс“ во кое се осврна на своето политичко патување.

За време на разговорот, воден на италијански јазик во салон до нејзината канцеларија во Рим, Мелони понекогаш изгледаше смирена, а понекогаш борбена, во исто време духовита и решителна, според „Њујорк тајмс“.

Во еден момент се пошегува дека требало да заврши во театар. „Требаше да работам театар. Замислете колку повеќе ќе ми беше забавно! Не знам како завршив тука, но завршив“, рече таа.

„Не ми се допаѓа кога другите ми кажуваат кои се моите граници“

Италија, осмата најголема економија во светот, долго време мораше да се справи со перцепцијата дека е најслаба меѓу големите сили. Мелони е решена да го промени тоа. „Не ми се допаѓа идејата за покорна Италија, Италија која се смета себеси за помала од другите“, изјави таа.

Нејзината цел е да постигне „најголемата револуција што може да се случи во оваа нација, револуција на гордоста“.

„Не ми се допаѓа кога другите ми кажуваат кои се моите граници. Зборот „не“ е едно од нештата што најмногу ме возбудува“, забележа таа. Она што е вистина за неа, според неа, важи и за нејзината нација, како што секогаш ја нарекува Италија, а не за Република или држава.

„Мислам дека храброста да се застане на непријатната страна на историјата, да се одлучи да се оди против струјата, ме донесе тука“, додаде таа.

Односите со Трамп

Со оглед на амбициите што ги има за својата земја, не е изненадувачки што неодамна се налути од изјавата на американскиот претседател Доналд Трамп дека „молела“ да се фотографира со него на самитот на Г7 во Франција во јуни.

„Очигледно, верував дека работите ќе бидат полесни со Доналд Трамп, со оглед на нашите слични ставови за миграцијата и таканаречената „разбудена“ култура. Се покажа поинаку“, призна Мелони.

Во јуни, таа беше првата од неколкуте навредени европски лидери кои му возвратија на Трамп, велејќи му: „Италија и јас никогаш не се молиме“.

Двајцата лидери не разговарале неколку недели, откри Мелони. Кога ја прашале дали ќе разговараат по летниот одмор, таа се двоумела. „Па, ќе видиме“, рекла таа.

„Јас не ја одредувам италијанската стратегија врз основа на моите лични односи“

Сепак, тој не жали за ништо. „Сè уште верувам дека единството на Западот е нешто многу важно. Јас не ја одредувам италијанската стратегија врз основа на моите лични односи“, нагласи таа.

Мелони беше критикувана затоа што сакаше да биде нарекувана на италијански како „il presidente“, односно во машки род. Таа верува дека феминистките водат „погрешни битки“ кога станува збор за прашања како што се родовите квоти.

„Она што ме интересира е дали сум слободна да станам претседател на Советот на министри“, рекла таа, користејќи ја официјалната титула на италијанската влада и функциите на премиерот. „Тоа е еднаквост, а не некој да ме нарекува „la presidenta“.“

„Кажете ми ако резултатите не се подобри“

Таа е позната по својата изјава: „Јас сум Џорџија, јас сум жена, јас сум мајка, јас сум Италијанка, јас сум христијанка. Ова не може да ми се одземе! Ова нема да ми се одземе!“

Кога ја прашале зошто нејзините зборови толку силно резонирале кај луѓето, Мелони одговорила: „Затоа што тие допреле до нешто што милиони луѓе го чувствуваат, чувството дека нивниот најавтентичен, фундаментален идентитет е загрозен. Тоа дало едноставен слоган на емоционален бунт“, според Мелони.

Таа не одговорила директно на прашањето дали се смета себеси за феминистка. Мелони се налутила кога ѝ биле презентирани левичарски критики за нејзиното управување со економијата. Таа навела долг список на параметри: вработеност, инфлација, бројот на нелегални слетувања на мигранти, трошоци за здравство и разликата во приносите помеѓу италијанските и германските државни обврзници.

„Кажете ми ако резултатите не се подобри!“, рекла таа.

Тагови: Доналд Трамп Џорџија Мелони

Судбина

Крајот на светот ќе се случи на 13 ноември 2026.- физичар пред половина век го предвидел крајот на човештвото

Во 1960-тите, еден физичар направил „апокалиптично предвидување“ за тоа до кога светот би можел да „трае“.

И, колку и да звучи неверојатно, тој датум доаѓа за 84 дена!

Анализирани проценки на населението

Ако сте доволно долго тука, веројатно сте слушнале бројни предвидувања за неговиот „крај“ - од тврдења дека „Апокалипсата“ ќе се случи минатиот септември до познатата теорија дека Маите ја означиле 2012 година како „крај на животот“ каков што го знаеме.

Сепак, сега зборуваме за датумот на „глобален колапс“ од австрискиот научник Хајнц фон Ферстер.

Во студија објавена во 1960-тите, тој развил „равенка на судниот ден“, која се обидела да го одреди моментот кога човештвото би можело да „исчезне“, што би го означило „крајот на светот“ - или барем крајот на „човечкиот вид“.

За да стигне до датумот, физичарот анализирал 24 проценки за населението на Земјата кои опфаќаат неколку илјади години и забележал дека „растот на населението се забрзува“.

Тој открил дека порано биле потребни векови за населението да се удвои, но дека периодот се скратувал со текот на времето, при што секое удвојување се случувало побрзо од претходното.

„Тие ќе бидат згмечени до смрт“

Фестер тврдел дека ако овој модел продолжи, во одреден момент нема да има повеќе време помеѓу удвојувањата. Земјата, благо речено, ќе стане екстремно пренаселена!

„Нашите пра-правнуци нема да умрат од глад - тие ќе бидат згмечени до смрт“, напишал тој во студијата.

Прилично мрачна прогноза, нели?

Фестер тврдел дека „судниот ден“ ќе се случи на 13 ноември 2026 година - што, во моментот на пишување, е за само 84 дена.

Во истражувачки труд, соодветно насловен „Судниот ден: петок, 13 ноември 2026 година“, тој напишал:

„На овој датум, човечката популација ќе се приближи до бесконечноста ако продолжи да расте со стапката што ја имала во последните два милениуми“.

Тој додаде дека се надева дека „во одреден момент, некако, нешто ќе ја запре оваа забрзана трка кон самоуништување“.

Прогноза на Обединетите нации

За среќа, повеќе од шест децении по објавувањето на трудот, демографите и математичарите повеќе не веруваат дека неговата теорија држи вода.

Причината е едноставна - стапката на раст на светската популација значително се забави од 1960-тите, па затоа растот што го предвиде Фестер не се материјализираше, објавува LadBible.

Иако денес на Земјата има околу 8,2 милијарди луѓе, темпото со кое се зголемува населението е значително побавно.

Обединетите нации (ОН) предвидуваат дека светската популација ќе го достигне својот врв во 2080-тите, за околу 60 години од сега, на околу 10,3 милијарди луѓе.

После тоа, се очекува да се намали, а до 2100 година населението би можело да биде околу 700 милиони помалку.

Во текот на 1960-тите, населението на Земјата се дуплираше на секои 32 години. Денес, потребни се околу 83 години за да се дуплира.

Ова јасно покажува колку растот е забавен и значи дека стравот на Фестер дека сите ќе бидеме „исцедени до смрт“ на планета која повеќе не може да нè издржува речиси сигурно нема да се оствари во наредните месеци.

Тагови: Човештвото